Posts Tagged Bay Area

Skeleton Crew – Play Review


“Skeleton Crew” by playwright Dominique Morisseau, currently playing at Lucie Stern Theater in Palo Alto is a joint venture between Mountain View’s TheatreWorks Center for Performing Arts and Mill Valley’s Marin Theatre Company. Directed by Jade King Carroll, the play is set in in 2008, in the break room of an auto manufacturing plant in Detroit. By then Detroit had already begun the deep slide into the recession and as the play opens we can sense palpable tension among the employees, surrounding the possible but yet unannounced plant closure.

Image result for skeleton crew, theatreworksWe often hear about the statistics of a major economic downturn, for instance, between 2007 and 2009, Michigan lost over 30,000 auto jobs and lost over 700,000 of its population (due to move and other factors), and between 2003 and 2009, Michigan’s GDP shrunk dramatically and its private sector unemployment declined by over 13%. However, it is not often that we get to reflect on the massive human impact of such dramatic economic downturn, where ordinary people taking pride in their ordinary everyday jobs, experience homelessness, or consider walking around with guns for protection as crime spikes, or are walking around stressed out because of the impending uncertainty.  

Image result for skeleton crew, theatreworks

Leslie Martinson deserves great kudos for finest cast of characters, who all happen to be black, reflecting the reality on ground in Detroit.. Faye (Margo Hall) has worked at the plant for 29 years. She ignores her own troubles as she generously goes around fighting on behalf of her coworkers, even as she feels deep empathy for the plant manager. The plant manager Reggie (Lance Gardner) walks a fine line between towing the company line on behalf of the management, while feeling responsible for the impact of ongoing uncertainty on the lives of the employees, with many of whom he has strong bonds. Dez (Christian Thompson) is a volatile young man, suspicious of the motives of the management and afraid of the increase in crime in his neighborhood. Shanita (Tristan Cunningham) is a pregnant young mother who has a cutting sense of humor and takes enormous pride in “building something meaningful”. She just can’t afford to lose the benefits as her baby is due to arrive any day.

Image result for skeleton crew, theatreworks

These are people whose lives will likely be wrecked and in the play, we get a window into just that short period when they are trying to ignore the stress of uncertainty, going about doing  their jobs, arguing about who stole the food, jovially pulling each other’s legs and the impending chaos that will soon hurtle them from camaraderie and collegial support into homelessness, sleeping on the couch, and all the related impact of stress on their families.

The management can lessen the human impact by announcing the plant closure earlier to give people opportunities to plan. However, management has their own selfish motives to keep it a secret. The uncertainty erodes trust among the employees and between the employees and the plant manager; also leads to theft by someone presumed to be a disgruntled employee and there are rumors of someone bringing a gun to work. In the midst of all the chaos and uncertainty, people still manage to find strength to survive, to be there for one another, to speak up for each other and ultimately to sacrifice their own comfort and happiness for a colleague they cared for.

Image result for skeleton crew, theatreworksAt its heart, this is a heart-rending human story that is lived again and again; made even more relevant during the current turbulent times when the gulf between the haves and the have-nots is not only widening but with total ignorance of the top tier to listen to their plight and offer real solutions, it is likely to widen even more, and there will likely be more people living through these tragic experiences.  This is a not-to-miss play of this theater season in the  bay area, and will be running till April 1, 2018 at Lucie Stern Theater in Palo Alto. Tickets will be available at www.theatreworks.org .

, , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Leave a comment

“Taming of the Shrew” by NAATAK Co. (in Bundelkhandi) – Play Review


How to make a comedy written in 1590, come alive in 2015?  Actually that is not even the full challenge tackled in this production by Manish Sabu and Juhi Mohan.  The main challenge here is how to adapt a Shakespearean comedy to a community at the other end of the world and still retain its beauty, its sharp wit, and colorful dialogs.

wpid-img_0971-1920x1280.jpg.jpegBay area’s NAATAK company rose to the challenge and exceeded all expectations in its theatrical production of “Taming of the Shrew”!  There are absolutely no other words to describe but to say KUDOS for such a fabulous adaptation of Shakespearean comedy to Bundelkhandi, set in India.  Don’t balk if you did not even know such a language existed in India.  The language is a close cousin of Hindi and appropriately coordinated translation in English appears on two close circuit monitors on both sides of the stage.  I can guarantee that the audience could not have enjoyed as fully this production in Hindi, as they can enjoy it in Bhundelkhandi.  It is the difference in watching Shakespeare’s play in regular English versus watching it in Shakespearean English.  Somehow this play in Bundelkhandi feels like it was originally written in Bundelkhandi.  Yes, it feels that natural!!  The production in fact begins with couple of little challenges thrown at the audience, to get them thinking in Bundelkhandi – which is also awesome!

Bundelkhandi dialect is earthy, rich, and beautiful.  

Consider how rich this dialog feels in Shakespeare’s English.  Gremio is questioning Baptista about his quieting his good and patient daughter Bianca and making her bear the penance of his “fiend” of a daughter Kathrina.wpid-img_0940-1920x1280.jpg.jpeg
Why will you mew her up,
Signior Baptista, for this fiend of hell,
And make her bear the penance of her tongue?
In Bundelkhandi, Kathrina, the shrew, fiendish, evil, wicked one is referred to as “karkasa”.

Petruchio marries Kathrina and then insists they leave, without partaking in the feast.  Kathrina resists and seeks help from others and Petruchio says
She is my goods, my chattels; she is my house,
My household stuff, my field, my barn,
My horse, my ox, my ass, my any thing;
And here she stands,
Kathrina is now Petruchio’s “amanat”.

Petruchio then lovingly manipulates Kathrina, and masterfully takes on the nearly impossible task of taming his new bride, as Tranio explains to Bianca
Petruchio is the master;
That teacheth tricks eleven and twenty long,
To tame a shrew and charm her chattering tongue.
and Petruchio himself boasts
hum jo padhat hai, vo hi hum sikhaut hai, pirem ki kala

Finally, Petruchio succeeds in taming his shrew, and Kate learns not to argue with him, and she says,
And be it moon, or sun, or what you please:
An if you please to call it a rush-candle,
Henceforth I vow it shall be so for me.
In Bundelkhandi, Kathrina says,
Chahe to suraj he, chahe chandrama, aur tum kaho to mombatti.

Some Shakespeare’s plays depart moral messages, whereas some are just humorous ones to be enjoyed for the sharp wit.  Obviously, there is not moral message that would be applicable in this century, in Taming of the Shrew.  But in regular English or in Hindi, it would seem preachy.  Whereas in Bundelkhandi, this is a beautiful production, with marvelously talented cast, and perfectly suited staging.  This play is full of sharp wit, performed in an Indian language that is ancient and earthy, yet easily accessible and enjoyed by all.

Every theater season, I share for my readers, not-to-miss-play of the season in South Bay area.  For my Hindi speaking readers, without hesitation, I choose this NAATAK production as not-to-miss-play in this theater season.  Please get your tickets before it is too late at www.naatak.org .

, , , , , , ,

Leave a comment

कशिश – “Kashish” Ghazal Program in Bay Area, CA


बे एरिया के जानेमाने आज़माये हुए कलाकार डिम्पल भाई पटेल ने “कशिश” नाम से ग़ज़ल प्रोग्राम प्रस्तुत किया जिसमे प्रस्तावना और कार्यक्रम की उद्धघोषणा कि  मशहूर शायरा/ कवयित्री अर्चना पांडा ने.  अगर आप ये कार्यक्रम चूक गए तो आशा है के ये समीक्षा पढ़कर अगले कार्यक्रम में जरूर आयेँगे. (You can read information on the writer below).DSC_0014 (2)

अर्चनाजी ने ये कविता सुनाकर  कार्यक्रम की शुरुआत की  “में बोली क्या लिखू बताओ, वो बोला आकाश लिखो, खुद को मत बांधो सीमा में, जो होता है आकाश लिखो” और फिर कलाकरोने बरसाई आकाश से ग़ज़ालोकी बारिश.  प्रेक्षकोंके होश उड़ गए जब डिंपलभाई ने गाया “होशवालोको खबर क्या, बेखुदी क्या चीज़ है”. कीबोर्ड पर उनको साथ दिया आलाप देसाई ने और तमल डे ने गिटार पर.  तबला पर पिता और बेटे, गुरदीप सिंह हीरा और संत प्रीत हीरा ने दिल जीत लिया.  लेकिन ये तो सिर्फ थी शुऱुआत.DSC_0023 (3)

बे एरिया की प्यारी गायिका उर्मि जोशी का परिचय तो उनकी आवाज में है, यह ध्यान में रखते हुए अर्चनाजी ने उनका परिचय करते वख्त कहा “खूबसूरती को सँवरने की जरुरत क्या है, खुद सादगी भी तो क़यामत का आभास है” हाय………. हो गया दिल घायल और क़यामत का आभास, जब उन्होंने गाया “यु हसरतो के दाग मोहब्बत में धो लिए”. फिर साथी कलाकार जयाजी ने गाया “तुझसे नाराज नहीं ज़िन्दगी, हैरान हूँ में”.

अर्चनाजी ने अगली ग़ज़ल और उनको पेश करनेवाले कलाकारका परिचय करते कहा “बिन सुरोंके गीत गाना चाहती हूँ, कशिश तेरी आज़माना चाहती हूँ” और उन्होंने सवाल किया “इश्क़ क्या है अरमान है या अहसान है”. ये सवाल प्रेक्षकों की सोच में रहा जब बे एरिया के प्यारे कलाकार, मनदीप सिंघ, जो रफ़ी साहेब के गाने खूबसूरती से पेश करते है, जब उन्होंने गाया, “अहसान तेरा होगा मुझपर”.

उर्मीजी और डिंपलभाई ने फिर दोहराया तलत अज़ीज़ का गाना, “फिर छेड़ी रात, बात फूलों की” और जयाजी ने गाया “क्यूँ ज़िन्दगी  की राह में मजबूर हो गए हम“. अर्चनाजी ने थोड़ी छेड़छाड़ करके सबको हँसा भी दिया.  जब डिंपलजी ने गाया “जुकी जुकी सी नज़र बेक़रार है”, तब अर्चनाजी ने पूछ लिया की गाना किसके लिए गाया जा रहा था.  जवाब तो नहीं मिला, लेकिन अर्चनाजी से ये शेर सुनके दिल खुश हो गया “एक ख़्वाब देदो हमें, वर्ना हम खो जायेंगे, इतना मत हसाओ, वर्ना हम रो जायेंगे।  यूँ भी आधा दीवाना कहती है दुनिया, पर पुरे पागल हम हो जायेंगे”. और इश्क़ की मस्ती के पागलपन से कौन अनजान है, ये सवाल सोच में रह गया जब उर्मीजी ने गाया “इन आँखों की मस्ती के मस्ताने हजारों है”.

प्रेक्षकों से स्टैंडिंग ओवेशन मिला जब मनदीपजी ने गाया  “मेरे महबूब तुजे मेरी महोबत की कसम” गाना का भी जवाब नहीं और नाही कोई कसूर गानेवाले का. अर्चनाजी ने ग़ज़ल सुनाई “जब तू मुस्कायो तो दिल ये बाग़ बाग़ है”. डिम्पलजी और उर्मीजी को स्टैंडिंग ओवेशन मिला जब उन्होंने दोहराया ये खूबसूरत गीत “शमा जलाये रखना, जब तक के में न आऊं”. फिर जयाजी ने गाया “दर्द दिल में उठा” और मनदीपजी ने दिल को छू लिया ये खूबसूरत गाने के साथ “होठों से छूलो तुम”.

डिम्पलजी ने खूबसूरत ग़ज़ल सुनाई “कल चौदवीं की रात थी”. अर्चनाजी ने शेर सुनाया “में चंदा कम समझती हुँ, में सूरज कम समझती हूँ, में सितारे कम समजती हुँ. उधर उनकी मुसीबत इशारों में बात कर रहे है, इधर मेरी मुसीबत में इशारे कम समझती हूँ”.  कभी कभी इशारे में नहीं समझनेवालों का अंजाम जुदाई होता है?  उर्मीजी ने गायी ये ग़ज़ल “दिखाई दिए के बेखुद किया, हमें आपसे भी जुदा कर चले”. फिर हमने सुनी डिंपलभाई और उर्मीजी के आवाज़ में “दुनिया जिसे कहते है जादू का खिलौना है”.

DSC_1012_2शाम बेहतरीन रंगो से भर गयी थी, और डिम्पलजी ने ये खूबसूरत ग़ज़ल सुनाई “सरकती जाये रुख से नकाब, रंग ले रही है शाम आहिस्ता आहिस्ता”. अर्चनाजी  की कॉमेंट्री से भी खूब रंग जमा था.  अर्चनाजी ने सुनाया शेर “आपकी मुश्कराहटने हमारा होश उड़ा दिया, हम होश में आने ही वाले थे, की आप फिर मुस्करा दिए”. ये मुस्कराहट भी क्या चीज़ है, दिल की कसक बढ़ा देती है.  अगले गाने की ये कड़ी देखिये “मगर रोते रोते हँसी आ गयी है, खयालो में आके वोह जब मुस्कराये”. कहो कोनसा गाना है येह?

यह कड़ी है मंदीपजी ने फिर जो ग़ज़ल गायी उसमे से “वोह जब याद आये बहोत याद आये”. डिंपलजी ने फिर सुनाया यह गीत “चांदी जैसा दिल है तेरा” और फिर जयाजी और डिंपलजी ने गाया “किसी नज़र को तेरा इंतज़ार आज भी है”. हम भी यह ग़ज़लों की शाम को याद करते रहेंगे और फिर आनेवाली एक और ग़ज़लों की रंगीन शाम का इंतज़ार करते रहेंगे.  दिल तो चाह रहा था की ये गीत और ग़ज़लों का सिलसिला चलता रहे, पर वख्त चेतावनी दे रहा था.  अर्चनाजी ने यह शेर सुनाया “सांसों की सीमा निश्चित है, इच्छाओं का अंत नहीं है और जिसकी कोई इच्छा नहीं ऐसा कोई संत नहीं है”. डिंपलजी और उर्मीजी की आवाज़ में आखरी गाना सुना “आज जाने की जिद न करो” और फिर जाना न चाहते हुए भी हम ग़ज़लों का प्यार दिल में लिए, गीतों की सोच दिमाग में लिए, और इतने प्रतिभासम्पन्न कलाकारों के प्रति आदर मन में लिए अपने घर की और निकल पड़े.

PS – My interview will air at Women’s Radio Network at 1 pm PST or 4 pm EST – If you are at or near your computer, please tune in at  www.wrnw1.com/listen-live/ today, Monday, July 21.

Often people believe that writing or journalism is my full time profession.  Professionally, I have two small businesses – My primary business is Recruitment for biotech, medical device & health IT companies and additionally, my other small business is offering Trainings in Diversity, Working Effectively in Global Environment & Team Building.  I welcome all connections with those looking for job opportunities; if you would like to connect with me on LinkedIn then feel free to send me an invite at wd_darshana at hotmail dot com.

I get complementary tickets at all bay area theater events and conferences and attend as press.  Besides writing about conferences, new technologies & concepts, I write about live theater reviews, book reviews and about events in English, Gujarati, & Hindi.  My writing is my labor of love & my contribution to promote live theater, arts, literature and poetry. Please tune in today at the link above. Many thanks!

 

, ,

Leave a comment

Other Desert Cities – Play Review


The 2013-2014 season has just begun and I am declaring “Other Desert Cities” currently playing at www.theatreworks.org as an absolutely “must watch” play of the season.  Playwright Jon Robin Baitz was a Pulitzer Prize finalist and received a Tony nomination for Best Play.  “On the edge of the sea”, in Palm Springs, California, in the land of “endless sunshine”, lives a patriarch of the family, a kind, affable man, Lyman, who is professionally the GOP chair, his wife Polly, the matriarch of the family who embodies Republican values in words and deeds, and is fiercely disciplined and demanding of perfection, from her family, and her sister Silda, who is a writer and a liberal.  James Sutorius, in his first Theatreworks appearance as Lyman, and Julia Brothers as Silda, are absolutely fantastic, and Kandis Chappell, who has appeared in over 30 productions, in the Bay Area, carries her role as Polly, with marvelous perfection.    They are joined during Christmas holidays, by their two children Trip and Brooke, superbly played by Rod Brogan and Kate Turnbull.

The family drama that unfolds when two extremely liberal grown children join their highly conservative parents and a liberal aunt with problems of her own, is a reflection of the broader cultural and political divide, in the country, where each side is often determined to impose its vision of America on the other, where each side fiercely believes that their vision for the country is ethically and morally superior, and any compromise would be akin to betraying these deep moral standards.  And yet, in this family, under highly contentious and razor sharp retorts, there is deep love.  The complexity of issues is so intense, depth of characters is so masterful, the dialogs are packed with so much punch, that this is a play that can be watched more than once.

Polly, the matriarch, demands a lot from her family, but also holds her family together, and is like a rock on whom everyone leans for support.  When she says, “the only way to have someone not be an invalid is to not treat them like they are invalid”, it evokes a sharp retort from her liberal sister, Silda, “and there you have it, entire GOP platform, in a nutshell”.  Her children, especially Brooke is constantly at odds with Polly.  In response to her children’s sharp retorts, Polly says in exasperation, “Why is it that children are allowed endless series of free passes in life”.  This play contains so much and offers so many thought provoking issues.  There is family drama, political divide, mystery, intrigue, cultural and ideological war, razor sharp wit, humor, tragedy, love that tugs at the heart and love that holds the family together, in its divided state.  I laughed and I cried and thought and rethought and I am ready to see the play again.

Theatreworks and Artistic Director Robert Kelley deserve the kudos for bringing the most awesome plays to the Bay Area.  Director, Richard Seer has done a superb job.  Stage Manager, Radall K. Lum, Assistant Stage Manager, Emily Anderson Wolf, and Scenic Designer Alexander Dodge have done a masterful job in the set.  The stage reflects a multi-million dollar Californian home and the many symbolic elements on the stage include a beautiful free standing fireplace that gives the chills, when the air in the room gets too heavy, and the characters get lonely in their own home.

If you love theater, you must watch this play.  If you are not sure about the power of live theater in touching you deeply, then watch this play.  If you are a liberal, you will love the wit and the humor.  If you a conservative, you will enjoy the characters of Lyman and Pollie who despite the potshots directed at them, create a loving and supporting home.  If you enjoy unraveling the mystery, dialogs that make you laugh, dialogs that make you cry, then watch the play.  For tickets, go to www.theatreworks.org.

 

Desert Cactus flowers.  Teutonia Peak Trail ha...

Desert Cactus flowers. Teutonia Peak Trail has the best Joshua Trees Yucca brevifolia) in the country. Yucca brevifolia is a plant species belonging to the genus Yucca. It is tree-like in habit, which is reflected in its common names: Joshua tree, yucca (Photo credit: mikebaird)

Enhanced by Zemanta

, , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Leave a comment

ડગલો સાથે મનાવેલી દિવાળીની રાત – Diwali 2012 celebration with DAGLO


 

ડગલો સાથે મનાવેલી દિવાળીની રાત

 

ડગલો પરિવાર સાથે બે અરિયા માં અમે મનાવી દિવાળી

પ્રજ્ઞાબેન તથા રાજુભાઈની અથાગ મહેનત ખુબ ફળી

મજા પડી ભાઈ મજા પડી, ખાઈ પાવ ભાજી અને મઠીયા

ખ્યાતીબેને હસાવ્યા , કલાકારોએ ખુબ મન બહેલાવ્યા

એમ માનો એક પછી એક ફૂટી દિવાળીની ફૂલજડી

સંગીત અને સાહિત્યના સંગાથે મનાવી આ દિવાળી

 

સરસ પાવ ભાજી જમ્યા પછી શરુ થઇ સુગમ સંગીત સાથે આ દિવાળી ઉત્સવની રાત.  તારામંડળના ફટાકડાની જેમ નાના પ્યારા બાળકોએ એક પછી એક સુંદર બાળગીતો રજુ કરી અનીકા, આરુષી, આરતી, શ્રાવ્યા, આર્યહી, ખુશી, શિવમ,આર્યના, સહેલી વગેરે બાળ કલાકારોએ દિલ જીતી લીધા. કોને યાદ ન આવે બાળપણ, સાંભળીયે જ્યારે “ખાતી નથી પીતી નથી, ઢીંગલી મારી બોલતી નથી?”  સંગીત રાત માં વાજિંત્ર ઉપર સાથ આપનાર કલાકારો હતા,  ડીમપલભાઈ પટેલ હારમોનીયમ ઉપર, કીબોર્ડ ઉપર નીલેશભાઈ ધોમસે, તબલા ઉપર આશિષભાઈ વ્યાસ અને સાઈડ રીધમ ઉપર ઇન્દુભાઈ પટેલ.

 

પલકબેન વ્યાસે ગાયું  દિવાળીએ દીપમાળ પ્રગટાવી અને જાણે ચારેકોર દીવા પ્રગટી  ઉઠ્યા. ખ્યાતીબેને યાદ કરાવી એ પહેલા પ્રેમની પહેલી મુલાકાત અને દિમ્પ્લભાઈ જયારે ગાયું “મેઘલી શ્યામલ રાતે આપણી પ્રથમ મુલાકાતે” ત્યારે એ પહેલા પ્રેમની પહેલી દિવાળીને અને તારીખના પાનામાં વીતી ગયેલા વર્ષોને કોઈ ભૂલવા માગતું હશે અને ઘણા યાદ કરી રહ્યા હશે.  રાજાભાઈ સોલંકીએ સુમોહાબેનને અર્પણ કર્યું એ પછીનું ગીત, જગજીત સિંહ લિખીત “અંતરના પથે હળવેથી”.  હેતલબેને “ફોટા સાથે અરજી” કરી હરિને! આખરે દિવાળીમાં કોઈકનો સંગાથ તો જોઈએને? નિકુંજભાઈએ ગાયું તે પછીનું સુંદર ગીત “યમુનામાં આવ્યુતું પૂર” અને પછી આનલબેને સ્ત્રીઓની લાગણીને વધાવતું ગીત ગાયું “ના બોલાય રે ના બોલાય”.

 

દિનેશભાઈ મેહતાએ, શોભિત દેસાઈ લિખિત “રૂપ કૈફી હતું” ગાઈને ખડી કરેલી મીઠી મુંજવણ, એક પળમાં કેમ ઉકેલાય? ડીમ્પલભાઈએ “તમે ગયા આકાશભરી પ્રીતે” ગાયને તેમના ગુરુ શ્રી રાસબિહારીભાઈ દેસાઈને નવાજ્યા.  આ ગીતોતો કયારના શોધેછે સાજન, તમને મળવાનું બહાનું.  આ હું નથી કહેતી, આ તો ખ્યાતીબેન નું કહેવું છે :).  તેમની commentary અને jokes દિવાળીના ફટાકડા જેમ વચ્ચે વચ્ચે ફૂટતા રહ્યા અને પ્રેક્ષકોને હસાવતા રહ્યા.  કવિ શ્રી અવિનાશ વ્યાસ લિખિત, “તને જતા જોઈ પનઘટની વાટે” ગવાયું ત્યાં સુધીમાં બધનું મન મોહી ગયું હતું, ગુજરાતીઓ ના સાથ વાળી ડગલોની રાતમાં.

 

પરંતુ ચંદ્ર બુજાયો નહતો જયારે અવિનાશ વ્યાસ દ્વારા લિખિત “હજુ રસભર રાત તો બાકી રહી ગઈ” ગવાયું ત્યારે.  “આ મનપાંચમના મેળામાં” હજી ખુબ નૂર બાકી હતું.  જયારે બધા કલાકારોએ સાથે ગીતોની અને ગરબાની રમઝટ બોલાવી ત્યારે પ્રેક્ષકો ખુરસી છોડી નાચવા દોડી ગયા.  સુંદર હતી ડગલો ના સંગાથ વાળી દિવાળીની એ રાત.

 

For more information, contact http://www.daglo.com

, , , , ,

Leave a comment

સિલ્વર જુબિલી – ગુજરાતી નાટક ની સમીક્ષા – Play Review


I will also post the review in English

આફરીન આફરીન. કાજલબેન  ઓઝા વૈદ્ય દ્વારા લિખિત અને વિરલભાઈ રચ્છ દ્વારા દિગ્દર્શિત ગુજરાતી નાટક “સિલ્વર   જુબિલી” એ પાછી ગુજરાતી નાટક ની પ્રમુખતા સાબિત કરી દીધી. વૈદ્ય અને રચ્છ ની ઉપરાંત અન્ય અભિનેતા નું કામ પણ તેવું જ પ્રશન્શાપાત્ર હતું અને તેઓ ના નામ છે હિરેન પટેલ, જય વિઠલાની, અને આરતી મલકન. આ નાટક ને બે એરિયા માં લાવનાર છે, AAA Entertainments (www.aaaentertainments.com) અને રેડીઓ ઝીંદગી ના સહકાર સાથે, જાગૃતિબેન શાહ.

જો આપણે સમકાલીન ગુજરાતી લેખકોને જોઈએ તો તેમાં વૈદ્યનું નામ પ્રથમ આવે. તેમણે છેલા સાતેક વર્ષના નાના ગાળામાં પિસ્તાલીસ જેટલા પુસતકો લખ્યા છે અને ગુજરાતના લગભગ બધા અખબારોમાં તે લખી ચુક્યા છે. તેઓની ટીવી સીરીઅલ, “એંક ડાળના પંખી” ના સોળસો હપ્તાઓ થઇ ચુક્યા છે. તેઓની ચાર ચોપડીઓનું અંગ્રેજી અને બીજી ભાષાઓ માં ભાષાંતર  થઇ ચુક્યું છે. પણ તેઓના લખાણનો સર્વાળો કરવા કરતા તેની ગુણવતા જોવાની જરૂર છે જે તાજી હવાની લેરખી જેમ આપણને ચોંકી દયે છે. તેઓ યુવા વર્ગના સંઘર્ષોને તેવી રીતે વર્ણવે છે કે ઘણા યુવક યુવતીઓ ટીવી કે કમ્પ્યુટર બંધ કરીને ચોપડી ખોલે છે.

સિલ્વર જુબિલી એવું નાટક છે જેની વાર્તા નવીન નથી અને ડાયલોગ પણ પુરાણા છે અને ઘણીવાર યુવક અને યુવતી વચ્ચે બોલાઈ ચુક્યા છે. પરંતુ વૈદ્ય તેજ વાત એવી રીતે રજુ કરે છે કે ક્યારેક તે હ્રિદય ને સ્પર્શી જાય છે તો ક્યારેક આંખો ભીની કરી નાખે છે તો ક્યારેક હસાવીને ઢગલા કરી દયે છે. આ વાત છે પરમ અને પ્રિયાની. પરમ પટેલ સીધો સાદો નવજુવાન લગ્ન કરે છે, પ્રીયા જોડે. પ્રીયા વિદેશ ભણીને આવેલી, આધુનિક યુવતી છે જે છોકરા જોઇને કંટાળી ગઈ છે, તેને પરમ ગમી જાય છે અને બને ના લગ્ન થઇ જાય છે. પ્રિયા તેનું ધ્યાન ઘર તરફ વાળે છે. ક્યારેક પરમ તેની સફાઈ થી કંટાળી જાય છે અને તેને ક્યે છે “પ્રિયા, ઘરને આટલું સાફ રાખીએ તો તે હોટેલ જેવું લાગે અને તેમાં ઘરની ફીલિંગ્સ ના આવે”. બંને એક બીજા સાથે રહેતા શીખે છે, જગડે છે, પ્રેમ કરે છે. એંક વખત તેઓ એક બીજાને વચન આપે છે કે બંને ગમે ત્યાં હોય પરંતુ તેઓના લગ્નની સીલ્વેર જુબિલી જરૂર સાથે મનાવશે.

પરંતુ એવી દુ: ખદ ઘટના બને છે કે પ્રીયા અંદર થી તૂટી જાય છે અને તે પોતાની આસપાસ એક કિલો બાંધી દયે છે. તે તેની જાત ને વ્યાવસાયિક કારકિર્દી માં વ્યસ્ત બનાવી દયે છે. પ્રિયા પરમ પાસેથી પ્રેમ અને સમજદારી ની આશા રાખે છે, પરંતુ પરમના બધા પ્રયાસોને દયા અને કરુણા સમજીને અવગણે છે. પરમ પ્રિયાની લાગણીઓને સમજી શકતો નથી. તેના મિત્ર પાસે પોતાની હતાશા વ્યક્ત કરતા પરમ ક્યે છે – “બૈરાઓ સાથે રહેવું ના જોઈએ, તેમને માત્ર પ્રેમ કરવો જોઈએ” અને “પ્રેમ કરવો એ અગાશી ચડવા જેવું છે, પરંતુ લગ્ન કરવા એ ત્યાંથી કુદકો મારવા જેવું છે”. બને નાની નાની વાતોમાં જગડે છે અને બને વચ્ચેનું અંતર વધે છે. પ્રિયા તેની કારકિર્દી વિકસાવવા માટે અમેરિકા જાય છે અને પરમ તેને રોકતો નથી. પ્રીયા તેને જે તૂટી ગયું છે તેને રીપેર કરવાની બદલે રિપ્લેસ કરવાની સલાહ આપે છે પરંતુ બંને માંથી કોઈ પણ છુટાછેડા તરફ પગલું લેતા નથી અને સમય પસાર થાય છે.

શું તેઓ તેમની સિલ્વર જુબિલી સાથે મનાવશે? તમે જાણવા આતુર હશો. પરંતુ તેનો જવાબ એટલો મહત્વનો નથી જેટલો કે એ પ્રશ્ન કે શું પતિ પત્ની હમેશા અનિશ્ચિત, હાલક ડોલક બંધનમાં બંધાયેલા રહેશે? શું ક્યારે પણ એક યુવાન યુવતીને અને યુવતી યુવાનને પૂર્ણ રીતે સમજી નહિ શકે? કદાચ તે વસ્તુ વૈદ્ય અને રચ્છ જેવા કલાકારોને મસાલો આપતી જ રહેશે. આ નાટક માં હ્રિદય સ્પર્શતી વેદના છે ને ક્યારેક તે આપણ ને હસી મજાક માં તરબોળ કરી દયે છે તો ક્યારેક રડાવી દયે છે. ક્યારેક તેઓના નાની નાની વાતોના જગડા જોઇને માન્યમાં નથી આવતું કે આટલી લડાઈ શેને માટે છે તો ક્યારેક સામાન્ય વિવેકબુદ્ધિ થી બધું જ સમજાય જતું હોય તેમ પ્રેક્ષકો માથું હલાવે છે. જોવાનું ચૂકશો નહિ.

, , , , , , , , , , , , , , , ,

Leave a comment

%d bloggers like this: