Archive for category Hindi – Bollywood Movie Reviews

એબઅલેઉઉ! #Gujarati ફિલ્મ સમીક્ષા – Eeb Allay Ooo! Bollywood Movie Review


એબ અલે ઉઉ! – ફિલ્મ સમીક્ષા – બોલિવૂડ મૂવી રિવ્યુ

તેની પ્રથમ દિગ્દર્શક ફિલ્મ “ઇબ અલે ઉઉ!” માં પ્રતિક વાટસ એક વિચિત્ર વિષય ઉપર ધ્યાન કેન્દ્રિત કરે છે જે આમ જનતાના અનુભવ ની બહારનો વિષય છે. હા ખળભળાટ મચાવતા વાંદરાઓ જોડે ભારતના ખૂણે ખૂણે લોકોને પનારો પડ્યોજ હશે. આ ચલચિત્રમાં ભારતની રાજધાની દિલ્હીમાં વાંદરાઓની જબરજસ્ત હાજરીએ કેવી સમસ્યા ઉભી કરી છે અને ગવેર્નમેન્ટ વાંદરાઓને કાબુમાં રાખવા માટે અને મનુષ્યથી દૂર રાખવા માટે કેવા નુસખા કરે છે તે જોવા મળે છે. આ વાંદરાઓ માણસોની કરતૂતો દ્વારા જ ભ્રષ્ટ થયા છે. મહાભારતમાં, આદરણીય વાનર હનુમાનજી રામને મદદ કરે છે અને ત્યારથી હિંદુઓમાં તે દેવ તરીકે પૂજાય છે. માણસો વાનરોને ખાવાનું આપે છે અને તેથી વાંદરાઓ વધુ હિંમતવાન બને છે અને ભૂખ્યા થાય ત્યારે ખોરાક માટે જંગલોમાં ખાવાનું શોધવાની બદલે શહેરોમાં પધારે છે અને ક્યારેક મનુષ્ય ઉપર હુમલો પણ કરે છે.

Monkeys and Lutyens' Delhi were perfect backdrop for satire: Eeb Allay Ooo!  director Prateek Vats | Entertainment News,The Indian Express

ચલચિત્રમાં ભારતમાં પ્રચલિત અંધ ધાર્મિકતા ઉપર વ્યંગાત્મક ટિપ્પણી કરી છે. પ્રાચીન માન્યતાઓ અને રિવાજોની પ્રથામાં, લોકો ઘણીવાર આ ધાર્મિક વિધિઓની  સમાજ પર થતી બુરી અસરને ભૂલી જાય છે. તાજેતરમાં ની જ વાત છે. જાન્યુઆરી, 2022 માં, જ્યારે એક વાંદરો ઠંડીથી મૃત્યુ પામ્યો, ત્યારે 1500 લોકોએ તેના અંતિમ સંસ્કારમાં હાજરી આપી અને પ્રાર્થના અને મંત્રોચ્ચાર કર્યા અને કેટલાક માણસોએ મૃત પૂર્વજ પ્રત્યે આદરભાવમાં તેમના માથા પણ મુંડ્યા હતા.

આ ફિલ્મનું કેન્દ્ર છે મૉટે ભાગે આપણા લોકોની ધ્યાન બહાર હોય તેવો વ્યવસાય – રાજધાની દિલ્લીમાં વાંદરાઓને શહેરમાંથી ભગાડવા માટે તેમનો પીછો કરવાનો અને જાત જાતના અવાજ કરવાના. નાયક અંજની (શાર્દુલ ભારદ્વાજ) નોકરીની શોધમાં દિલ્લી તેની બહેન ને ત્યાં આવે છે અને તેના બનેવી તેને વાંદરા ભગાડવાની નોકરી ઉપર લગાવે છે. અંજની શહેરની હદથી દૂર તેની બહેન, બનેવી સાથે એક નાની ઝૂંપડીમાં રહે છે. જ્યારે તે વાંદરાઓનો પીછો કરીને તેમને ભગાડવાનો પ્રયાસ કરે છે, ત્યારે તે લોકોને વાંદરાઓને ખવડાવતા જુએ છે અને અંજનીને આ હાસ્યાસ્પદ નોકરીની અને પોતાના  નિરર્થક પ્રયત્નોની વાહિયાતતા સમજાય જાય છે. આ વાનરો લોકોથી ડરતા નથી અને ઉલ્ટા તેમને ભગાડનારાઓ તરફ આક્રમક બની જાય છે. બીજી તરફ તેમને ભગાડનારાઓ વાનરોને ડરાવે તો લોકો પણ ઉલ્ટા આ કર્મચારીઓની ઉપર ખીજાય છે. 

ગરીબ અને ધનવાન લોકો ના જીવન વચ્ચેનો કરુણ તફાવત પણ આ ચલચિત્રમાં તરી આવે છે. ગરીબ કર્મચારીઓ શહેરની બહાર ગીચ ઝૂંપડપટ્ટીમાં રહે છે જ્યારે શ્રીમંત લોકો વૈભવી ઠાઠ થી શહેરમાં રહે છે. ગરીબ લોકો તેમની જીવનશૈલી વચ્ચેના વિરોધાભાસથી પુરા વાકેફ હોય છે, જયારે શ્રીમંત લોકો તેમની ઠાઠમાઠવાળી જિંદગી થી દૂર રહેતા લોકોની અસલી જિંદગી ની વાસ્તવિકતાથી તદ્દન અજાણ હોય છે. આ ગરીબ કામદારોને તેમના ઉપરી અધિકારીઓ ક્યારેક એવી જવાબદારીઓ સોંપે છે કે તેમના સંજોગોમાં તે નિભાવીજ ન શકાય. દાખલા તરીકે, અંજનીનો સાળો સિક્યોરિટી ગાર્ડ તરીકે કામ કરે છે અને તેને રાઈફલ આપવામાં આવે છે. બલ્કે તેની નોકરીમાં તેને રાઇફલ ની કોઈજ જરૂર નથી. છતાં તેને તે રાઇફલને સંતુલિત કરીને મુશ્કેલીથી તેની સાયકલ ઉપર ઘરે લઇ જવી અને ફરી કામ ઉપર લાવવી પડે છે. તેની ઝૂંપડીમાં સુવિધાઓનો અભાવ હોવા છતાં તેને રાઇફલને સુરક્ષિત રીતે સાચવીને રાખવી પડે છે. 

આ ઉત્કૃષ્ટ ઓછા બજેટની ફિલ્મ માં ભારદ્વાજ માસ્ટરફુલ પર્ફોર્મન્સ આપે છે અને પ્રેક્ષકોને જોવા મળે છે કે તેની પરિસ્થિતિમાં જીવનનો શું અર્થ થાય છે. આ ફિલ્મમાં, સ્થળાંતરિત કામદારને અસ્પષ્ટતામાંથી બહાર લાવીને તેને એક વ્યક્તિત્વ અને ઓળખ આપવાનો બહાદુર પ્રયાસ છે. 

, , ,

Leave a comment

ચંદીગઢ કરે આશિકી- બોલિવૂડ ચલચિત્રની સમીક્ષા


હિન્દી બોલિવૂડ ફિલ્મ ઉદ્યોગ હવે વધુને વધુ બિનપરંપરાગત વિષયો ઉપર લક્ષ્ય આપે છે અને તે પણ વ્યાખ્યાન આપ્યા વગર અને ખૂબ જ સંવેદનશીલતા દ્વારા આ નવી પ્રકાર ના ચલચિત્રો પડદા ઉપર રજુ કરે છે. અને આ કોઈ નાની સિદ્ધિ નથી જો આપણે એ નજરમાં રાખીએ તો કે બોલિવૂડ માં દાયકાઓ સુધી ચલચિત્રો અભિનેતા, અભિનેત્રી અને ખલનાયકની રેસિપી દ્વારા બનતા. 

Missed watching Chandigarh Kare Aashiqui in theatres? Here's how you can  watch it online | Entertainment News,The Indian Express

આયુષ્માન ખુરાના અને વાણી કપૂરની “ચંદીગઢ કરે આશિકી” હવે નેટફ્લિક્સ પર સ્ટ્રીમ થઈ રહી છે. આ ચલચિત્રમાં, મનુ (આયુષ્માન ખુરાના) એક બોડીબિલ્ડર અને ફિટનેસ ટ્રેનર તરીકે, પુરૂષવાચી વ્યવસાયમાં છે. માનવી બ્રાર (વાણી કપૂર) ઝુમ્બા પ્રશિક્ષક તરીકે જીમમાં જોડાય છે. મનુ અને માનવી વચ્ચે તુરંત પ્રેમ સબંધ ઘડાય છે. ફિલ્મ કેટલાક દ્રશ્યોમાંથી પસાર થાય છે અને એવું લાગે છે કે આ બંને વચ્ચે શાનદાર કેમિસ્ટ્રી છે. મનુ અને માનવીને લાગે છે કે તેમને સાચા અર્થમાં તેમના જીવનસાથી મળી ગયા છે.

મનુના પરિવાર ના સભ્યો રાહ જોઈ રહ્યા હતા કે મનુ યોગ્ય છોકરી શોધી ને જીવન શરુ કરે અને  આખરે તેને એક સુંદર જીવનસાથી મળી ગઈ હોય તેમ લાગે છે. દરમિયાન, મનુના પિતા (ગિરીશ ધમીજા) એક મુસ્લિમ મહિલા સાથે પ્રેમ સંબંધમાં છે. પિતા પોતાના સંબંધના સમાચાર આખા પરિવાર સમક્ષ જાહેર કરી સકતા નથી કેમકે તેમને લાગે છે કે તે પરિવાર માટે અસ્વીકાર્ય હશે. બીજી તરફ માનવી, તેના પિતા (કનવલજીત સિંઘ)ની ખૂબ જ નજીક છે અને તેઓ તેને બેટા અને બેટી તરીકે સંબોધે છે. માનવી અને તેની માતા (સતવંત કૌર) વચ્ચે થોડું અંતર પડી ગયેલ છે.

સામાન્ય કૌટુંબિક ફરિયાદો વચ્ચે, એક નવો મુદ્દો તરી આવે છે. એક એવો મુદ્દો જેની ઉપર સામાન્ય રીતે કોઈ લક્ષ્ય આપવામાં આવતું નથી તેમજ સદીઓથી આપણા સમાજમાં થી તેને હાંસિયામાં ધકેલી દેવામાં આવ્યો છે. જેમ જેમ મુદ્દો સપાટી પર આવે છે તેમ, ફિલ્મ પ્રેક્ષકોને એક પ્રશ્ન સામે ઝઝૂમવા માટે પ્રેરિત કરે છે – કે વ્યક્તિગત રીતે અને પ્રેમ સંબંધમાં શું સામાન્ય છે શું અસામાન્ય છે અને કોણ તે નક્કી કરે છે. 

બોલીવુડ અને નિર્માતાઓને ધન્યવાદ કે તેઓ આવી સમસ્યાઓ ઉપર લક્ષ્ય કેન્દ્રિત કરવા લાગ્યા છે.  દિગ્દર્શક અભિષેક કપૂરને પણ અભિનંદન કે તેમણે આ ગંભીર મુદ્દાને હળવાશથી અને સાથે સાથે ગંભીરતાથી અને કળથી પ્રેક્ષકો સમક્ષ પ્રસ્તુત કર્યો છે.  આ ચલચિત્ર ઉપર તમારા પ્રતિભાવ જરૂર જણાવશો.

Leave a comment

Chandigarh Kare Ashiqui: Bollywood Film Review


Increasingly India’s film industry has begun tackling unconventional and bold subjects. And to say that Bollywood has been focusing on tabooed topics without lecturing and with great sensitivity is no small feat. Let’s not forget that this is an industry that worked with the standard recipe of music filled, dancing around the trees kind of romance, between a hero and a heroine, with a villain ultimately unsuccessful in foiling the romance, for decades.  

Ayushmann Khurrana and Vaani Kapoor's Chandigarh Kare Aashiqui now  streaming on Netflix - Binge Watch News

In “Chandigarh Kare Ashiqui”, Manu (Ayushman Khurrana) is in the hyped up masculine profession, as a bodybuilder and a fitness trainer, with his own gym. Manvi Brar (Vaani Kapoor) joins the gym as a zumba instructor and is an instant hit with the guys who find her beauty irresistible.  Of all the good looking young men, it is Manu, who captures her heart. The movie flies through a few scenes and it seems the pair has hit it off with great chemistry. Manvi appears to be wealthy, polished, and classy with impeccable English, whereas Manu’s English is sprinkled with a Punjabi accent, but that doesn’t hold either of them back. Manu and Manvi feel they have truly found their soulmates. 

At home, Manu’s family is waiting for Manu to find the right girl and is thrilled to know that Manu seems to have finally found a perfect life partner. Meanwhile, Manu’s father (Girish Dhamija) is in a relationship with a Muslim woman. The father is unable to share the news of his own relationship with the whole family, as he feels that it will be unacceptable to the family. Manvi on the other hand, is very close to her father (Kanwaljit Singh) who refers to her as his beta and beti (both son and daughter). However, Manvi and her mother (Satwant Kaur) are estranged, as her mother is not able to accept Manvi’s choice of who she chooses to become.

Set amid what appears to be normal family grievances, an issue rises to the surface that is anything but normal and for centuries has been pushed down as non-existent in society or even systemically socially marginalized. As the issue rises to the surface, the film constantly encourages the audience to grapple with the question of what constitutes normal and who decides this normal, in an individual and also in a relationship.
 
Bravo to Bollywood and the producers, for tackling such issues and kudos to director Abhishek Kapoor for tackling the issue lightly and yet with enough gravitas to gently nudge the audience to expand their perspectives.  On a scale of 0 to 5, with 5 being excellent, I rate the movie 4.6.

, , , , , , , , , ,

Leave a comment

પ્રેમચંદ મુન્શી ની વાર્તા નિર્મલા ની સમીક્ષા – #Gujarati & English Review of Premchand Munshi’s Nirmala


પ્રેમચંદ મુન્શી ની વાર્તા “નિર્મલા” ધારાવાહી ની સમીક્ષા

Munshi Premchand: a prolific Indian writer – EDUpub

પ્રેમચંદ મુન્શી હિન્દી સાહિત્યના ખુબ મોટા અને જાણીતા સાહિત્યકાર રહ્યા છે. તેઓ એક નિષ્ણાત અને વિશેષજ્ઞ વાર્તાકાર છે અને તેમની વાર્તાઓ ધારાવાહી સ્વરૂપે યૂટ્યૂબ માં જોઈ શકાય છે. વાર્તામાં બોધ હોય તે બાળકોને ગમે પણ મોટાઓને તેવી વાર્તાઓ પસંદ ન પડે. પરંતુ મુન્શીજી એ પ્રકાર ના વાર્તાકાર છે કે તેમની વાર્તામાં બોધ હોય પરંતુ તેઓ ક્યારેય તે બોધ ને સમજાવતા નથી. વાંચનાર પોતાની મેળે અને પોતાની સમજ પ્રમાણે પુરેપુરો બોધ તારવે કે થોડો તારવે કે જરાય નહિ તે વાંચનાર ઉપર છે.

નિર્મલા કરીને તેમની વાર્તા છે જેમાં એક 45 જેટલી ઉંમરના વિધુર એક નાની 17વર્ષ જેવડી કન્યા જોડે વિવાહ કરે છે અને આર્થિક મુશ્કેલી માં પડેલી મા તે વિવાહ કબુલ કરે છે. આ સાન 1925માં લખાયેલ આ વાર્તામાં તેમની સુધારાવાદી કાર્યસૂચિ દેખાય છે. લગ્ન કરનાર વિધુર ના 5, 8 અને 15 વર્ષ જેવડા ત્રણ છોકરા છે. નિર્મલા વિધુર જોડે ખુબ વિનયથી વાત કરે છે પણ તેમનાથી અળગી રહે છે. ત્રણ છોકરાઓની તે ખુબજ સંભાળ રાખે છે અને ત્રણેય છોકરાઓ તેને મા કહીને સંબોધે છે. છોકરાઓ જોડે નિર્મલા નો સબંધ ઔપચારિક નથી અને સરખી ઉમર ને કારણે તેઓ એકબીજા જોડે ચર્ચા અને મસ્તી મજાક કરે છે અને 15 વર્ષના છોકરા પાસે નિર્મલા અંગ્રેજી શીખે છે. પોતાના 15 વર્ષના છોકરાને નિર્મલા સાથે જોઈને વિધુરને ઈર્ષા આવે છે અને તે છોકરાને હોસ્ટેલ માં મોકલે દ્યે છે જ્યાં પૌષ્ટિક આહાર ન મળવાથી અને બીમારીમાં બરોબર સારવાર ન મળવાને કારણે છોકરો જીવન મરણ વચ્ચે જોલા ખાય છે. ત્યારે વિધુર નિર્મલા ને આજીજી કરે છે કે તું છોકરાની જોડે કૈક વાત કર અને હોસ્પિટલ ના કાર્યકર્તાઓને કહે છે કે આ તેની મા છે. વિધુર ના એ બે વાક્યમાં કરુણા વહે છે અને વાચકો તારવી શકે છે કે વિધુર છોકરો ગુમાવવાની અણી ઉપર આવ્યા છે અને તેમને પોતાની ભૂલો સમજાય છે.

1920 થી 1940 ના સમય દરમ્યાન ભારતીય સમાજ માં સુધારાવાદી પરિવર્તન ની જરૂર હતી તે મુન્શીજી ની વાર્તાઓ માં દેખાય છે. બોધ આપ્યા વગર, સામાજિક માન્યતાઓ, ધોરણો અને સામાજિક વાતોને મુન્શીજી એ પ્રમાણે રસિક રીતે રજુ કરે છે કે તેમની વાર્તાઓ આજે પણ વાચકોને પસંદ આવે છે. તેમની વાર્તાઓમાં ગામડાઓના ઠાકુરો અને બ્રાહ્મણ પંડિતો દ્વારા થતું ગરીબ ખેડૂતો અને કામદારોનું શોષણ, અસ્પ્રુશ્યોની સાથે થતો અન્યાય અને ઉતરતી ગણાતી સ્ત્રીઓની સાથે થતી કરુણ ઘટનાઓ જોવા મળે છે.

Short English Synopsis Of Premchand Munshi’s Nirmala on Youtube

Premchand Munshi has been an incredible and excellent storyteller. He wrote in Hindi, during 1920s to 1940s time frame. In his stories, Munshi shined a light on subjugation and plight of women, exploitation of poor farmers and daily wage workers by wealthy landowners and learned Brahmins and holy men in the villages and inequities and abuse suffered by the untouchables.

In his short story, Nirmala which is available on Youtube, Munshi shines a light on plight of women. About 16 or so years old poor girl is married off to a widower of her father’s age. Widower has three boys, ages 5, 8 and 15. Nirmala is very respectful towards her husband but she is uncomfortable with intimacy, is formal with him and maintains some distance. She takes very good care of the three boys and they are also respectful towards her and address her as a mother. However, being of similar age, the boys are also close to her and joke with her and she is also trying to learn English from 15 year old. When the father sees his own son with his young wife, in jealous rage, he sends his son away to a hostel. Due to non-nutritious food and illness, son falls ill and is on the verge of dying. At that time, the widower requests Nirmala to talk to the son in the hope that maybe he may respond to her and he explains to the hospital personnel that Nirmala is their mother. In two simple sentences at the end, uttered with distress and shame, one can see the regret that the father is feeling due to his various mistakes, when he is on the verge of losing his beloved elder son.

, , , ,

1 Comment

Hindi Review: Premchand Munshi’s Tehrir Godaan गोदान


प्रेमचंद मुंशीजी की गोदान पर आधारित “तहरीर” धारावाहिक की समीक्षा 

“गोदान” मुंशी प्रेमचंद का एक प्रसिद्ध हिंदी उपन्यास है। सन १९३६ में प्रकाशित हुआ यह उपन्यास हिंदी साहित्य के महान उपन्यासों में गिना जाता है। यह उपन्यास की बात करने से पहले मुंशीजी के बारे में थोड़ी बाते करते है. हिंदी साहित्य की दुनिया में मुंशी जी का स्थान बहोत उत्कृस्ट लेखकों में है. उन्होंने लिखे हुए उपन्यासमे गोदान, कर्मभूमि, गबन, मानसरोवर, ईदगाह जैसी प्रसिद्ध और लोकप्रिय किताबे शामिल है. उन्होंने १२ से अधिक प्रसिद्द किताबे लिखी है और ३०० से ऊपर छोटी कहानिया लिखी है और उनकी किताबो का अंग्रेजी और कई विदेशी भाषाओंमे अनुवाद किया गया है.     

सन १९६३ में “गोदान” के ऊपर हिंदी चलचित्र बनाया गया था जिसमे राज कुमार, कामिनी कौशल, महमूद और शशिकला ने अभिनय किया है. 

सन 2004 में, मुंशीजी की गोदान के ऊपर आधारित,  गुलज़ार द्वारा निर्देशित, टीवी श्रृंखला, “तहरीर” दूरदर्शन के ऊपर पेश की गई थी जिसमे पंकज कपूर और सुरेखा सीकरी ने अभिनय किया है. 

Nature, Kokan, Sindhudurg, Goa, Farmer, Green

यह 1930 के दशक के ग्रामीण भारत में बस्ते हुए किसानों के जीवन पर केंद्रित एक उत्कृष्ट कहानी है। ये गरीब और बड़े पैमाने पर अशिक्षित किसान गरीबी और कर्ज के चक्र में फंसे हुए हैं। जमींदार, ठाकुर, पंचायत के सदस्य और ब्राह्मण पुजारी सहित उच्च वर्ग के विभिन्न सदस्य इस तथ्य का लाभ उठाते हैं कि किसान उनकी बड़ी इज्जत करते हैं और उनका गहरा सम्मान करते हैं। वास्तविक और काल्पनिक अपराधों के लिए, किसानों पर जुर्माना लगाया जाता है, उनके जानवरों (और कभी-कभी उनके खेतों) को अत्यधिक ब्याज दरों पर दिए गए ऋण के बदले में जब्त कर लिया जाता है. इस प्रकार पीढ़ियों से गरीबी का चक्र जारी रहता है। कभी-कभी ये किसान ईर्ष्या के कारण अपने ही वर्ग के सदस्यों का निशाना भी बन जाते हैं. और जब एक किसान पूरी तरह से कर्ज में डूब जाता है और उस गरीब आदमी से निकालने के लिए कुछ भी नहीं बचा है, जिसने अपनी युवावस्था खो दी है तभी उसे अपनी प्यारी जवान बेटी की शादी बूढ़े आदमी से कराने के लिए प्रेरित किया जाता है। 

यह धारावाहिक विशेष रूप से एक किसान होरीराम और उसकी पत्नी धनिया और उनके तीन बच्चों के इर्द-गिर्द केंद्रित है। किसान होरीराम की भूमिका में पंकज कपूर और उनकी पत्नी धनिया की भूमिका में सुरेखा सीकरी का अभिनय अति उत्कृर्ष्ट और शानदार है. 

, , , , , , , , ,

1 Comment

Guilty – Bollywood Movie Review


“Guilty” is a Hindi Bollywood movie directed by Ruchi Narain and written by Ruchi Narain, Kanika Dhillon and Atika Chohan. Released in 2020, it focuses on the events that transpired at the peak of the #MeToo movement, in 2018. 

Guilty movie review: A lost opportunity | Entertainment News,The Indian  Express

Nanki (Kiara Advani) writes lyrics for a band in which her boyfriend, VJ Pratap Singh (Gurfateh Singh Pirzada) is the lead singer. While the upper class, English speaking hot couple inspire jealousy and admiration from their classmates, Tanu (Akanksha Ranjan Kapoor), a Hindi speaking girl from Dhanbad, who openly hits on VJ, then accuses him of raping her as his friends watched on. The accusation comes via a tweet that leads to a social media storm with appropriate hashtags. 

As is often the case in Indian society, everyone gets involved with half baked partisan opinions and judgments. The college students are divided; with many accusing Tanu for her flirtatious come-ons and revealing clothing, while others stand by her and participate in protests in her defense. Same is true in VJ’s case and he also has support of his politically connected parents, powerful politicians and socialites.

At no point, has the film lost sight of the fact that this is a complex matter. Even as you get manipulated into judging the characters and as the story begins to unravel you change sides several times, you also begin to realize how nuanced gender power issues are. You grapple with issues such as, should a girl be  judged for being flirtatious, accused of inviting unwanted sex; could she have sex with someone she craves and then cry rape; can an upper class young man who has the attention of hottest girl on campus force himself on any other girl, could he have had  consensual sex and then be accused of rape for profit and attention; could these issues be quashed with money and pressure? 

The film focuses on the crucial subject matter, very pertinent in Indian society and it certainly brings forth some key issues into the forefront like this is a subject matter for the society to tackle, instead of putting entire responsibility on women and slut-shaming or blaming women for clothing choices, and treating women with paternalistic condescending advice on how to protect themselves. However, as much of the movie focuses on he said, she said narrative, it does not move the dialog forward with confidence. While it covers the intellectual and moral basis of arguments, it does so with some trepidation, not with authority. 

Despite some of its flaws, Guilty inspires discussion on an extremely pertinent subject, deeply interwoven with culturally prescribed gender roles. I rate the movie 4.2 on a scale of 1 to 5, with 5 being excellent.

, , , , , , , , ,

2 Comments

Thappad Movie Review


Thappad begins with the routine family life of Amrita (Taapsee Pannu) a happily married housewife and her husband, Vikran (Pavail Gulati).  Vikram works in a reputed company and is aggressively focused on climbing the corporate ladder that will ultimately take him to London, as the head honcho. Amrita is aware of how much his career means to Vikram, and is fully focused on supporting her husband. Her life revolves around looking for his comfort and attending to his mother, Sulochana (Tanvi Azmi)

 

Vikarm is elated when he is selected for the desired role and throws a celebration party to his friends. During the celebration, he gets the news that another white man is deemed more appropriate and Vikram would be reporting to him. Vikram has a heated argument with one of his superiors Rajhans, who was attending the party. When Amrita comes in the middle and tries to stop him for escalating the argument, Vikram’s anger turns on her and he slaps her. This thappad begins a chain of events and forms the core theme of the movie.

Image result for thappad

This movie is a MeToo moment for me and is personal for me in several ways, although for me, it wasn’t the first thappad and lack of apology. But after I let go of the first thappad after tearful apologies, the apologies became less frequent and genuine and then disappeared, and thappads became more routine. In a changing India, Amrita refuses to brush off this single incident of violence and public humiliation. When she questions her life choices and finally her marriage, Vikran propelled by anger and bad advice, transforms a no contest, mutual consent divorce into a full blown court battle. That was another MeToo moment for me and a reminder of the time when my appeal for mediation was thrown out and the accusations and fake accusations were launched, casting me as an abuser and mentally unstable.  It is easy to be charming in public and in periods of happiness, but as a society and in family units, we need to ask a question, how do people react under stress and outside of the public eye, and do women get to bear the brunt of family stress and do they lose their right to be happy, one smile at a time?

 

The movie does not make light of a thappad, nor does it make a thappad bigger than what it is. Instead, what the film does is to serve as a thoughtful reminder that abuse should not be an acceptable aspect in a relationship and love, respect and happiness are closely tied together. Amrita says, मुझे वहां रहना नथी जहाँ पे मेरी वेल्यू न हो and she says, “I want to be happy and when I say, I am happy, I don’t want to look unreal”.  Even while making a compelling case for a woman’s right to genuine happiness, the movie does not downgrade into men bashing thoughtlessness. And even when the movie focuses on happiness which would be at a higher level in Maslows’s hierarchy of needs, the film does not fail to show the struggles of women like Amrita’s maid, who are battling domestic violence at home on a daily basis, while working in low level jobs.

 

What is working so beautifully in the movie is that the dialogs are natural and low key.  Huge kudos to Director Anubhav Sinha and co script writers Sinha and Mrunmayee Lagoo to not just stir up passions but make this a strongly worded film of significanceTapsee Pannu is fabulous in conveying the impact of her experience and her dilemma without getting acrimonious, loud or overbearing. Her restrained acting with impactful dialogs serves as moments of reckoning about the assumptions and expectations surrounding women’s roles in Indian society. The entire cast including Kumud Sharma (Amrita’s adoring father), Pavil Gulati (Vikram), Ratna Pathak Shah (Amrita’s mother), Tanvi Azmi (Amrita’s mother in law), Maya Sarao (Amrita’s lawyer) and Geetika Vidya Ohlyan (Amrita’s maid) show the restraint and deliver a powerful film. On a scale of 1 to 5 (with 5 being perfect), I rate the film as 4.9.

, , , , , , , , , , , , ,

1 Comment

Good Newwz – Movie Review


 

Good Newwz is yet another beautiful comedy coming out of Bollywood, after a series of lovely recent comedies, including #LukaChuppi #SkyIsPink and #ZoyaFactor .  Current genre of Bollywood films depict real issues facing Indian society, in a light-hearted manner.

 

In Good Newwz, two couples are trying to get pregnant, with some professional medical help. Deepti (Kareena Kapoor Khan) and Varun Batra (Akshay Kumar) are upscale, high-flying married couple, engaged in their respective careers, while trying to conceive a  baby, after 7 years of marriage. Meanwhile, Honey Batra (Diljit Dosanjh) and his wife Monika (Klara Advani) are “the Batras from Chandigarh” and are trying to get pregnant, after 6 years of marriage, numerous tries to conceive, and a couple of miscarriages. Both couples soon find out they are “happily pregnant” —— or are they? 

 

Director Raj Mehta maintains a tight pace, keeps preaching and emotional drama lighthearted and to a minimum, and presents the challenging situation, as naturally as possible. It’s a beautiful movie. On a scale of 1 to 5, with 5 being excellent, I rate the movie 4.6.

, , , , , , ,

Leave a comment

Book Club – Movie Review


Inspired by the steamy bestseller “Fifty Shades of Grey”, the movie “Book Club” offers for the fainthearted, the best comedy, minus any actual S&M action. A group of senior women, Vivian (Jane Fonda), Diane (Diane Keaton), Sharon (Candice Bergen) and Carol  (Mary Steenburgen) choose to read the steamy bestseller and the result is a superbly funny comedy. These women are not the only high profile star cast. The men who enter their lives also make a fine cast and also deserve a special mention; they are, Mitchell (Andy Garcia), Bruce (Craig T. Nelson), Arthur (Don Johnson), George (Richard Dreyfuss), Tom (Ed Begley Jr.).
Image result for book club, movie

The desire for intimate companionship for seniors and perhaps for women more than men, is often relegated to the trash heap, in the channels of intimacy. While in some cultures, desire for intimacy among women may be a matter of amusement or may be discouraged in the espoused interest of safety, in others, it is actively frowned upon, banned and even punished.. (Watch my review of a similar Bollywood movie “Lipstick Under My Burkha” http://bit.ly/2p5b2Xm ). Cold showers is a remedy often prescribed in India, for any “wayward thoughts of intimacy”.

Image result for book club, movieBut it is not just in the realm of physical intimacy that this film delivers. Loneliness and craving for a companion who may be at similar stage in life, is often one of the most significant need among senior citizens. The film scores on addressing both of these issues, the significance of companionship and the need for physical intimacy, and shows how they sometimes (but not always) go hand in hand.  Very likely these women have been doing book club for years. Maybe the right impetus, right circumstances did not arrive until this moment when all of them are intrigued with the thought of exploring the idea of intimacy and provide mutual encouragement. It matters but little, as long as they seized the moment.

Image result for book club, movie

Using the steamy book as a stepping stone, these women explore the aspect of physical intimacy; and at first kicking and screaming and later gently, glide into the cozy realm of emotional intimacy. They all at first, seem to concur with Vivian that “emotional connection is highly overrated” and make a pact “we shall not go gentle into the good night”. Brilliant and witty use of metaphors supplies an endless stream of humor. These feisty, fearless, independent women who provide companionship, solace and support to each other, fight the focus on softer, gentler aspects of intimacy with the opposite sex, for as long as they could. But in the end they find that physical intimacy is that much more satisfying and joyous when they are or if they are also able to find emotional connection.  Even those among this feisty group, who can’t find intimacy, get it. Sharon sums up about love (and it is rephrased here), love does not happen because the person is intelligent or pretty and it’s not the sun or the moon or all the meaning we load onto it; love is just a word, until someone gives it meaning, and you find that someone when you put yourself out there.  \

It is a beautiful movie and on a scale of 1 to 5 with 5 being excellent, I rate it 4.7 – in theaters now.

, , , , , , , , , , , , , , ,

4 Comments

Lipstick Under My Burkha – Movie Review


Directed by Alankrita Shrivastava, 2017 Bollywood film, “Lipstick Under My Burkha” gives an intimate, powerful glimpse into the lives of four women; Rihana (Plabita Borthakur) draped in burkha at home, helps her parents in sewing burkhas, but outside she does a quick identity change and steps into her jeans and sings Led Zeppelin songs; Shireen (Konkona Sen Sharma) lives the story of a submissive wife with her chauvinistic husband at home and excels at her secret job as a saleswoman during the day,  Leela (Aahana Kumra) works as a beautician and finds solace in sex, and Usha (Ratna Pathak Shah) is the respected Buaji to her family but in the lonely hours of the night, dreams of men and has clandestine phone sex.

Image result for lipstick under my burkha movieStories of these women unfold in the midst of a background narrative of Rozi, a fictional heroine in one of the racy romance novels that Buaji hides in her religious tomes and reads in her spare time. These four women live their lives on the the thin line between reality and dreams. They have to routinely lie, cheat and steal to rob few moments of joy from their unbearable lives.

Their stories are poignant and touching and at the same time, ordinary. For the most part, Indian society exhibits a great deal of hipocrisy. While hipocrisy in Indian society extends to practices and observances around religious rituals, behavior around elders, and observance of class and caste, most prominent and often shocking hipocritical norms and double standards are observed in expectations and prescribed rules of behavior specific to each gender. While a man lusting after a younger woman or having an affair outside his marriage may be looked down upon, it is considered much less severe than if a woman may have committed these offences; and how a society punishes a woman for the same offense if often far more harsh. Similarly, while most boys and men have freedom to wear clothes they choose, and have wide degrees of professional freedom, it is simply not so for women.

Image result for lipstick under my burkha movie

This movie offers a window into the lives of ordinary women who strike deals with societal restrictions on a daily basis with alternating periods of acquiescing to the norms and restrictions and determinedly enjoying periods of bliss when they can. But the beauty in this movie is that it is also poignant in where this journey ends for these women, in the movie. While it is unclear how life will eventually unfold for each of these women, these ostracized women come together as comrades; they talk, laugh, and read and discuss Rozi’s fictional story. What is abundantly clear is that it is not the system that will change to accommodate them. The change will have to come from them and from their greater understanding and support of each other; that change only begins with dreams but it will take enormous commitment and courage on the path to greater fulfillment of the promise.

As Rihana reads last few pages of Rozi’s story, she comments
ye story bhi juth bolti hai, hamari life kharab ka deti hai
Translation: this fictional story also tells us lies
and Usha responds ……………
juth bolti hai shayad sapne dekhne ki himmat deti hai
Translation: It tells lies but gives us courage to dream
And  narration continues……….
Khidki ki salakhe ab rozi ko rok nahi sakti. Rozi ne bar savare, aansu ponche aur chokhat ke bahar kud padi.  pinjde me bandh sapno ki chabi akhir rozi ke dil ke andar hi thi.
Translation: Bars on the window can’t stop Rozi any more. Rozi combs her hair, dries her tears and jumps out. Photo of dreams locked inside the cage was after all inside Rozi’s heart.

Sometimes dream is a genie that is hard to push back in a bottle. As Dr. Martin Luther King famously said, “I have a dream” that started the process of change in the American society. Dreams help us imagine the possibilities and pave the path for courage and commitment required to change what has been until then normal.  This is a beautiful movie and on a scale of 1 to 5 (with 5 being excellent), I rate it 4.8. This review is slightly late for women’s day but still in the window of women’s history month :).  Wishing all warrior women who drive the change on a daily basis and all courageous men who dare to dream of fair and inclusive society, a very happy women’s month.

 

, , , , , , , ,

1 Comment

%d bloggers like this: