Darshana V. Nadkarni, Ph.D.

Recruitment for Biotech & Medical Device companies Training & Consulting in Diversity and Inclusion

Homepage: https://darshanavnadkarni.wordpress.com

Chicago – Play Review


Come on babe
Why don’t we paint the town?
And all that Jazz…

If you’re intending to paint the town there’s no better place than at Chicago, the musical that is currently playing at the stage in San Jose and is the longest running American show on Broadway. The story is based on real events where in roaring twenties Chicago, Roxie Hart (Monique Hafen Adams), a nightclub dancer, lands on murders row. Her role as narcissistic, self absorbed and spoiled wannabe star is poignant and powerful. While she can be locked up forever or hanged for the murder, Roxie is enjoying the stardom, the notoriety has brought her.

The name on everybody’s lips
Is gonna be Roxie
The lady rakin’ in the chips
Is gonna be Roxie
I’m gonna be a celebrity
From just some dumb mechanic’s wife
I’m gonna be Roxie
Who says that murder’s not an art?
And who in case she doesn’t hang
Can say she started with a bang?
Foxy Roxie Hart!

Another famous nightclub star, Velma Kelly (Allison F. Rich) is also going through the legal system, having committed a prior murder.  Roxy and Velma compete with each other in spinning their stories, in getting jury’s sympathy and as their notoriety throws them into stardom, they compete to get the best roles in the nightclub shows.

The female driven murderer song and dance is full of energy romp through upcoming “not guilty” plea and “self defense” defense, along with the corruption characteristic of the court and prison system of 1920s.. 

He had it coming
He had it coming
He only had himself to blame.
If you’d have been there
If you’d have seen it

But you haven’t seen nothing yet, until you meet Mama Morton. Branden Noel Thomas is dazzling and commanding in his role as Mama Morton and….

When you’re good to Mama
Mama’s good to you!
And now ladies and gentlemen –
the Keeper of the keys,
the Countess of the clink,
the mistress of Murderers Row,
Matron Mama Morton!

My most favorite piece is the press briefing. The PR campaign reminiscent of what is currently going on in politics, is complete with word plays, spins and conniving and evil manipulation of the news. It seems media manipulation with an aim to influence public perception with false propaganda through suppression of information and outright deception was almost as devilish in the 20s, as it is today.

Give ’em the old razzle dazzle
Razzle dazzle ’em
How can they hear the truth above the roar?
Throw ’em a fake and a finagle
They’ll never know you’re just a bagel
Give ’em the old three ring circus
Stun and stagger ’em
Daze and dizzy ’em
Show ’em the first rate sorcerer you are
Long as you keep ’em way off balance
How can they spot you got no talents?
Razzle dazzle ’em


This show explodes with energy, wit, and fabulous music and dance numbers. Kudos to Randall King for superb direction. Chicago is a class act. Whatever happened to class? It’s all there in this show.

Why is it everyone now is a pain in the ass?
Whatever happened to class?
Now, no one even says “oops” when they’re
Passing their gas
Whatever happened to class?

 

Chicago is a not-to-miss show during this theater season and will be playing at the San Jose Stage Theater till March 15, 2020. Tickets can be obtained at www.thestage.org

 

, , , , , , , , , , ,

1 Comment

દ્રષ્ટિકોણ 103: એન્ટિબાયોટિક રેઝિસ્ટન્સ


મિત્રો શનિવારે પ્રકાશિત થતી દ્રષ્ટિકોણ કોલમ ઉપર હું, દર્શના વારિયા નાડકર્ણી તમોને આવકારું છું. આ કોલમ ઉપર આપણે જુદા જુદા વિષયો ઉપર નવી માહિતી અથવા નવા દ્રષ્ટિકોણ થી ચર્ચા કરીએ છીએ.  ગયા અંકે આપણે એન્ટિબાયોટિક વિષે થોડી વાતો કરી http://bit.ly/2UfPJU5 .  આ અંકે આપણે એન્ટિબાયોટિક પ્રતિકાર (રેઝિસ્ટન્સ) ઉપર ચર્ચા કરીએ. 

 

antibiotic resistance bacteria and virus vector

એન્ટિબાયોટિક દવા વિષે વાત કરતા આપણે નોંધેલ કે આ દવાની શોધ દુનિયા સ્વાસ્થ્ય ની બાબતે અને મ્ર્ત્યુ ના દર માં ઘટાડો કરવામાં એકદમ મહત્વપૂર્ણ શોધ ગણાય છે. પરંતુ અજ્ઞાનતા અને ગેર ઉપયોગ ને લીધે એન્ટિબાયોટિક રેઝિસ્ટન્સ વધવાને લીધે દુનિયાના સ્વાસ્થય માટે મોટું જોખમ ઉપસ્થિત થઇ રહ્યું છે. 

 

હમણાં ભારતમાં વસ્તી મારી બહેનપણી એ મને કહ્યું કે તેની બાજુમાં રહેતા ભાઈ ને થોડી ઉધરસ આવવા લાગી અને તેમને હોસ્પિટલ માં લઇ ગયા અને ત્યાં ટીબી ના રોગ નું નિદાન થયું અને હવે કોઈ પણ દવાથી તેમનો ટીબી કાબુમાં આવી શકતો નથી. તેણે મને પૂછ્યું કે આવું બની શકે, દુનિયા માં આટલી જોરદાર દવાઓ છે અને કોઈ દવા અસર ન કરે તેવું કેમ બની શકે? એવું બની જ રહ્યું છે. માત્ર ટીબી જેવા રોગ નહિ, પરંતુ ન્યુમોનિયા, ગોનોર્રહિયા, સાલ્મોનેલોસિસ જેવા ચેપી રોગો જે એન્ટિબાયોટિક દવા લેવાથી તુરંત કાબુમાં આવી જતા હતા તે હવે ભારે માં ભારે એન્ટિબાયોટિક લેવા છતાં કાબુમાં આવતા નથી. અને દુનિયા માં તેને લીધે સ્વાસ્થ્ય માટેનો ખર્ચ વધી રહ્યો છે. એન્ટિબાયોટિક રેઝિસ્ટન્સ ને લીધે લોકોને હોસ્પિટલ માં વધારે સમય માટે રહેવાની જરૂર પડે છે, અને વધુ અસરકારક અને મોંઘી એન્ટિબાયોટિક વાપરવાની જરૂર પડે છે. અને તેમ છતાં મ્ર્ત્યુ ના દર માં વધારો થયો છે.  તો તેમ કેમ? 

 

એન્ટિબાયોટિક શરીર ને નુકશાનકારક બેકટીરિયા ને નાબૂદ કરવા માટે ઉપયોગ માં લેવાય છે. પરંતુ આ બેકટીરિયા જયારે દવા કરતા વધુ શક્તિશાળી બની જાય છે ત્યારે કોઈ પણ દવા તેમના ઉપર અસર નથી કરી સકતી.  

 

કઈ રીતે આપણે એન્ટિબાયોટિક નો ગેરઉપયોગ કરીએ છીએ. 

પહેલ વહેલા તો એન્ટિબાયોટિક લેતા પહેલા બેકટીરિઅલ ઇન્ફેક્શન જ છે તેનું ચોક્કસ નિદાન જરૂરી છે. હું નાની હતી ત્યારે મને ગળું દુખે કે હું તુરંત એન્ટિબાયોટિક લઇ લેતી. પરંતુ શરૂઆત માં માત્ર વાઇરલ ઇન્ફેક્શન હોઈ શકે અને તેના ઉપર એન્ટિબાયોટિક અસર કરતી નથી. તેને માટે બીજી રીતે આરામ લઇ અને તે ઇન્ફેક્શન તેની મેળે કાબુમાં આવે તે માટે મારે રાહ જોવી જોઈએ. ડોક્ટરોએ એન્ટિબાયોટિક નું પ્રિસ્ક્રિપશન આપતા પહેલા બેકટીરિઅલ ઇન્ફેક્શન જ છે તેનું નિદાન કરવું જોઈએ. બિન જરૂરી રીતે લેવાથી તેની આડ અસર જ નહિ પરંતુ જરૂર સમયે તેની અસર થવી જોઈએ તે ઓછી થઇ જાય છે. 

 

એન્ટિબાયોટિક એવી દવા નથી કે બે વાર લેવાથી સારું લાગે એટલે તેને બંધ કરી દેવાની. પૂરો કોર્સ કર્યા વગર તેને વચ્ચે થી બંધ કરી દેવાથી બધાજ બેક્ટિરિયા શરીર માંથી નાબૂદ થતા નથી. આપણને સારું લાગે પરંતુ એકદમ શક્તિશાળી બેક્ટિરિયા બચી જાય છે. ધીમે ધીમે તે પાછું પોતાની શ્રેષ્ઠતા જમાવે છે. તેનું નવું જેનેરેશન પણ વધુ જોરદાર જન્મે છે. તે બેકટીરિયા ઉપર એન્ટિબાયોટિક ઓછી અને ઓછી અસર કરવા લાગે છે. એવું બની શકે કે તે વ્યક્તિ પોતે યુવા ઉમર માં હોય અને તે બેકટીરિયા તેને નુકશાન ન કરી શકે પણ તે બેકટીરિયા તેના સંપર્ક માં આવતા બાળક અથવા વૃદ્ધ ના શરીર માં ઘૂસીને પ્રલય મચાવી શકે. 

 

વર્લ્ડ હેલ્થ ઓર્ગનિઝેશન ની ચેતવણી મુજબ જેમ જેમ એન્ટિબાયોટિક ની અસર ઓછી થતી જશે તેમ તેમ આપણે ફરી પાછા ફ્લેમિંગ પહેલા ના યુગ માં જઈ રહ્યા છીએ જ્યાં લોકો નું સરેરાશ આયુષ્ય હતું 47 વર્ષ અને બાળકો અને વૃધ્ધો નાના નાના ચેપી રોગ કાબુમાં ન આવવાને લીધે મ્રત્યુ ને શરણ થતા હતા. 

 

તો આપણે બધાયે એન્ટિબાયોટિક ના સદુપયોગ માટેની જવાબદારી લેવાની જરૂર છે. 

, ,

3 Comments

દ્રષ્ટિકોણ 102: એન્ટિબાયોટિક દવાની મહત્વપૂર્ણ શોધ અને તેનો ગેરઉપયોગ


pharmaceuticals antibiotics pills medicine /colorful antibacterials pills on  white background /capsule pill medicine

મિત્રો, શનિવારે પ્રકાશિત થતી દ્રષ્ટિકોણ કોલમ ઉપર હું દર્શના વારિયા નાડકર્ણી તમોને આવકારું છું. અત્યારે કોરોનાવાઈરસ ખુબ ચર્ચાઈ રહ્યું છે ત્યારે આપણે એન્ટિબાયોટિક દવા ઉપર થોડી ચર્ચા કરીએ। સૌથી પહેલા તો એ કે કોઈ પણ વાઇરસ ઉપર એન્ટિબાયોટિક દવા કામ કરતી નથી. એન્ટિબાયોટિક દવા માત્ર બેકટેરિયા ઉપર કામ કરે છે. તેથી જ એન્ટિબાયોટિક્સ ને એન્ટિબેકટીરિઅલ તરીકે પણ ઓળખાય છે કેમ કે તે ખાસ બેકટીરિયા ઉપર કામ કરે છે. આ શક્તિશાળી દવાઓ શરીર ના ખરાબ બેકટીરિયા નો નાશ કરે છે અને બેકટીરિયા દ્વારા શરીર માં થતા રોગો ઉપર કાબુ લાવે છે. વાઇરસ થી થતા રોગો (જેમકે શરદી, ઘણી જાતની ઉધરસ અને ફલૂ) ઉપર એન્ટિબાયોટિક્સ કામ નથી કરતી।

એલેક્ષાંડર ફ્લેમિંગ નામના વૈજ્ઞાનિકે પહેલ વહેલી પેનિસિલિન નામના એન્ટિબાયોટિક ની શોધ 1928 માં કરી. દાક્તરી ભણ્યા પછી સ્ટેફીલોકોક્સ નામના બેકટીરિયા ઉપર કામ કરતા ફ્લેમિંગે નોંધ કરી કે એક વાર કોઈક ફૂગ વળવાથી પેટ્રી ડીશ માં ના બેકટીરિયા નો નાશ થયો. બીજા કોઈ હોય તો કામ બગડી ગયા નો અફસોસ કરે અને વધુ સાફ કરીને કામ શરુ કરે. પણ ફ્લેમિંગે આ ફૂગ બીજા બેકટીરિયા ની ડીશ ઉપર લગાડી અને તેમાં પણ બેકટીરિયા નો નાશ થયો. તેણે ત્યાર બાદ કરેલું કે બીજા દિવસે તે ઉઠ્યા ત્યારે તેણે એમ તો વિચારેલ જ નહિ કે બેકટીરિયા જે શરીર માટે કાતિલ બને છે તેને નાશ કરવાની દવાની તે શોધ તે ખુદ કરશે. પણ થયું તેવું જ. તેણે આ ફૂગ ને નામ આપ્યું પેનિસિલિન જીનસ।

બીજા વિશ્વયુદ્ધ દરમ્યાન ફ્લેમિંગ ના વિદ્યાર્થીઓ એ આ દવાનું સામુહિક ઉત્પાદન શરુ કર્યું। અને 1945 માં ફ્લેમિંગ ને આ શોધ માટે નોબેલ પ્રાઈઝ આપવામાં આવી. ટાઈમ મેગેઝીને તેને 20મી સદીના સૌથી મહત્વપૂર્ણ માણસ નું બિરુદ આપ્યું અને તેને 30 હોનારરી ડિગ્રીઓ અને કેટલાય ઇનામો આપવામાં આવ્યા છે. તે પછી તો બીજા ઘણા વૈજ્ઞાનિકોએ બીજા ઘણા એન્ટિબાયોટિક્સ જે જુદા જુદા બેકટીરિયા ઉપર અસર કરે છે તેની શોધ કરી છે.

હું નાની હતી ત્યારે મને ઘણી વખત ગળા માં દુખાવો થતો અને ડોક્ટર એન્ટિબાયોટિક નું પ્રિસ્ક્રિપશન આપતા. તે વિષે વધુ વાતો કરતા પહેલા કહીશ કે, એન્ટિબાયોટિક ની શોધ થતા પહેલા તેવા નાના નાના રોગ માં કેટલાયે બાળકો નાની ઉમર માં જ ખલાસ થઇ જતા. 20મી સદી ની શરૂઆત પહેલા ચેપી રોગો બાળકોના અને વૃધ્ધોના મૃત્યુ માટે જવાબદાર ગણાતા। સરેરાશ આયુષ્ય તે સમયે 47 આસપાસ હતું અને વધુ ગંદકી વાળી રહેવાની જગ્યાઓમાં ખુબજ ઓછું સરેરાશ આયુષ્ય હતું। પરંતુ ફ્લેમિંગ ના સંશોધન પછી તે વાસ્તવિકતા બદલાય ગઈ. ધીમે ધીમે અમેરિકા જેવા દેશોમાં સરેરાશ આયુષ્ય 80 ને પહોંચવા આવ્યું અને ચેપી રોગોથી મરવાને બદલે બિન ચેપી રોગો દ્વારા મૃત્યુ થવાનો દર વધી ગયો.

મેં આગળ કહ્યું તે પ્રમાણે હું સમજી ગઈ હતી કે મને ગાળામાં દુખાવો થાય ત્યારે મને એન્ટિબાયોટિક લેવાની જરૂર પડે છે. તે પછી તો મેં ડોક્ટર પાસે જવાનુંજ છોડી દીધું। ઘરમાં મારી મમ્મીને પણ કહેતી નહિ. ગાળામાં દુખે એટલે નીચે ચાલીને હું એન્ટિબાયોટિક ની બે ચાર ગોળી લઇ લેતી અને સારું લાગે એટલે લેવાનું બંધ. અજ્ઞાનતા માં રહીને આ રીતે એન્ટિબાયોટિક રેઝિસ્ટન્સ વધારીને મેં મારા શરીરને જ અતિશય નુકશાન નથી પહોચાડ્યું પરંતુ તે સાથે સાથે દુનિયાભર માં નુકશાન કર્યું છે અને ઘણા લોકોએ અજ્ઞાનતામાં રહીને જે રીતે આવા શક્તિશાળી એન્ટિબાયોટિક્સ નો ગેર ઉપયોગ કર્યો છે તેથી દુનિયાભરમાં મોટી સમસ્યા ઉપસ્થિત થઇ રહી છે. તે એન્ટિબાયોટિક રેઝિસ્ટન્સ વિષે અને સેપ્સિસ વિષે આવતા અઠવાડિયાઓ માં વધુ વાતો કરીશું।

મારો બ્લોગ ગમે તો 3200 વ્યક્તિઓ જોડે તમે પણ ફોલો કરી શકો છો અથવા બ્લોગ ની નીચે લાઈક નું બટન પ્રેસ કરો અથવા બ્લોગ ની ઉપર 5 સ્ટાર લાઈટ થયા પછી પ્રેસ કરીને બ્લોગ ને 5 સ્ટાર રેટિંગ આપી શકો છો. તમારી કોમેન્ટ પણ જરૂર મુકશો. હું બધીજ કોમેન્ટ્સ ખુશી થી વાંચું છું.

, , ,

Leave a comment

The Pianist at Willesden Lane – Play Review


Image result for pianist at willesden lane

As a sole performer of “The Pianist of Willesden Lane”, Mona Golabek tells the story of her mother, Lisa Jura. Ms. Golabek is a concert pianist and in this deeply affecting, heart-rending memoir, adapted and directed by Hershey Felder, she tells tells the story of her mother’s youth, during World War II, in her mother’s voice.

 

Lisa Jura was 14 in 1938, when Nazi Germany began to populate its concentration camps. The British Jewish Refugee Committee drummed up support in Parliament and extended a helping hand, towards children caught in this tragedy, unfolding across the English Channel. The group began operation of Kindertransport, “children’s trains” leaving from major cities including Berlin, Vienna, and Prague, carrying thousands of children to safer areas, outside the reach of the Third Reich. With the assumption that this was a short lived crisis, the children who reached Britain, were awarded temporary visas and were placed in British homes.

 

“My name is Lisa Jura and I’m 14 years old. It’s Vienna, 1938, and it’s a Friday afternoon. I’m preparing for the most important hour of my week – my piano lesson”. Thus begins Lisa’s story. But an ordinary piano lesson turns into a foreboding feeling of the cruelty of things to come. Her instructor regretfully tells her he has been forbidden to teach Jewish students and he adds, “I’m not a brave man”.  After demeaning experiences and knowing full well that Germany and Austria were becoming unlivable for Jewish citizens, Lisa’s father manages to secure one pass on Kindertransport. Lisa’s parents had to select one of their three daughters, to set out for the safe zone, away from the family in Vienna. 

 

Along with her family, Lisa leaves behind her tumultuous adolescence and her lofty dreams about her place in the adult world. Lisa sets out on her harrowing journey to safety, through Nazi checkpoints and through several countries, going through multiple boat and train rides. Lisa was one of over 10,000 children, ranging in age from infancy to 17 years, who streamed across Europe on the Kindertransport.  After arriving in England, she works as a maid before winding up in a busy hostel full of refugee children like her, on Willesden Lane, There she found camaraderie and hope. 

 

 

Lisa’s mother, who was Lisa’s best friend and inspiration, gave her one last piece of advice, before Lisa left. She said, “You must promise me that you will hold onto your music. It will be the best friend you ever have. I will be with you every step of the way when you’re playing that music”. It is Lisa’s music that turns this deeply tragic story, into a story of hope, romance, love and triumph. 

Image result for pianist at willesden lane

Mona Golabek effortlessly slips into the persona of her mother, the pianist Lisa Jura. Underpinning the entire story, is the fabulous music that she plays on a beautiful black Steinway. She plays the music her mother loved, including Debussy’s Clair de Lune, Chopin’s Nocturne in B-Flat Major, and Beethoven’s “Waldstein” Sonata. When she was little, Golabek’s mother gave her piano lessons and in the midst of these lessons, she would tell Golabek the story of her life. She told Golabek that each piece of music tells a story. Golabek honors that memory and weaves her mother and piano prodigy Lisa Jura’s inspirational story of survival and hope with beautiful music.  The Pianist at Willesden Lane will be running at www.theatreworks.org till February 16. 2020.

 

, , , , , , , , , , , , , ,

1 Comment

Poem: Ode to my hands


Ode to my hands – on my birthday…….

IMG_20200114_163724610.jpgI look at my hands, old, withered, wrinkled
Nails unpainted on fingers that look crinckled
A few rings still adorn these weathered fingers
Absent some, on them, a while, my mind lingers

When did this happen, my hands grew so old
Or are my eyes to be faulted? Once fond
Of beauty, youth and smooth sexy skin
Even happiness is nothing but a wrinkled grin

But let me explain the story of my old hands

Sometimes thrown about by mighty waves
My fingers held on to piercing rocks, caves
I wasn’t going to give up my place in life
I fought, persisted, determined in strife 

And then the baggage that I carried
You’d say I was wrong, had me tarried
But nay, long I have lived and learned
Carrying baggage is much needed

On the Himalayan expedition
Raw and filled with imperfection
I was told to take stuff so nothing I lack
First lesson was to pick and pack

Things that’d keep us alive, the right baggage
Yes, indeed it weighed down the passage
Crampons, gloves, food, chapstick to wear
Ice axe, tent, carry mat, stove, all our gear

I now carry bravely my stuff, my baggage
Some friendships, some life lessons
Some values, to seek help, like lifelines
Journeying through life’s minefields and mines

I dare to assert, I carry gear in each of my old hand
Things to love, nurture, hug, care and mend
Go not by how my hands look, they’re stronger for the wear
Reliable, loving magic of these hands fills the air

4 Comments

દ્રષ્ટિકોણ 101: માર્ક ટ્વેઇન ની સફર


 

મહિનાના બીજા અથવા ત્રીજા શનિવારે આ કોલમ પ્રકાશિત થશે અને તેમાં જુદા જુદા વિષયો ઉપર અને વિવિધ દ્રષ્ટિકોણ થી વાતો થશે. તો આજે એક નવા વિષય ઉપર વાતો કરીએ.  આ પહેલાના દ્રષ્ટિકોણ વિષય ઉપર મારા 51 લેખ શબ્દોનું સર્જન બ્લોગ ઉપર સમાપ્ત થયા છે. મારા અને બીજા અન્ય લેખકોના લેખ ત્યાં વાંચવા મળશે. 

 

જીવન માં આપણે કૈંક ને કૈંક  શોધતા હોઈએ છીએ. કોઈકને પ્રેમ ની શોધ હોય તો કોઈક નું જીવન  પૈસા, નામના કે મોક્ષ મેળવવાની શોધ માં વીતે। તે પ્રમાણે હેન્રી મિલર ના કહેવા અનુસાર લેખન ને પણ એક શોધ ની સફર માની શકાય. ઉપરાંત મિલર કહે છે કે લેખક લખવાના કાર્ય માં એક માર્ગ અપનાવે છે પણ આખરે લેખક પોતે જ એક માર્ગ બની જાય છે. આ તેમણે લેખન ઉપર ખુબ જ વિચારવાલાયક અને ઉમદા વાત કહી છે. 

 

Mark Twain.

આજે તેમણે કહેલ વાત ને લઈને એક ખુબ જાણીતા લેખક વિષે થોડી વાત કરવા માંગુ છું. માર્ક ટ્વેઇન અમેરિકા ના ખુબ મોટા લેખક અને તે ઉપરાંત પ્રકાશક, ઉદ્યોગ સાહસિક, વિનોદી, અને રમૂજ કરાવનાર વ્યક્તિ તરીકે જાણીતા છે. અલબત્ત, તેમના વિષે  કહેવાયું છે કે તે આ દેશમાં સૌથી વધુ રમુજી વ્યક્તિ છે. વિલિયમ ફોકનર, જેમને લેખન માટે નોબેલ પ્રાઈઝ મળેલી છે તેમણે માર્ક ટ્વેઇન વિષે કહેલું કે ટ્વેઇન “અમેરિકન લેખન સાહિત્યના પિતા સમાન છે”.

 

આ દેશના ઉમદા નસીબ હતા કે ટ્વેઇન ને લેખન સાથે સફર નો પણ શોખ હતો. તેમણે થોડો સમય મિસિસિપી નદી ઉપર કામ કરવામાં વિતાવેલ।  સેમ્યુઅલ ક્લેમેન્સ નામે જન્મેલ તેમણે તેમનું માર્ક ટ્વેઇન ઉપનામ આ નદી ઉપરજ અપનાવ્યું। માર્ક ટ્વેઇન ઉપનામ નો અર્થ છે કે જયારે બોટ 12 ફૂટ ઊંડા પાણી ઉપર હોય તે માર્ક ને માર્ક ટ્વેઇન કહેવાય છે અને તેટલી ઊંડાઈ બોટ માટે સુરક્ષિત ગણાય છે. 

 

મિસિસિપી નદી મિનેસોટા થી નીકળીને 2320 માઈલ, અમેરિકા ના 10 સ્ટેટ માંથી વહીને અંતે  ગલ્ફ ઓફ મેક્સિકો માં ઠલવાય છે. આ નદી ઉપર ટ્વેઈને બોટ ચલાવતા બારીકાઈથી નદીના કિનારે રહેતા લોકો અને તેમની રહેણીકહેણી નું નિરીક્ષણ કર્યું। તેમના વિચારોમાં પણ બદલાવ આવ્યો અને તેમના લેખન દ્વારા વાચકોને અમેરિકાની સાંસ્કૃતિક લેન્ડસ્કેપ વિષે જાણવા મળે છે. 

 

ટ્વેઈને કહેલું કે “મુસાફરી પૂર્વગ્રહ માટે જીવલેણ છે”. તેનો મતલબ કે તમે સફર કરતા, વિવિધ લોકો ના સંપર્ક માં આવો અને તેમના વિષે જાણો અને સંબંધ કેળવો, તે સાથે સાથે તમારું દ્રષ્ટિકોણ પણ વિકસે છે અને કોઈજ પૂર્વગ્રહ ટકી શકતા નથી. ટ્વેઇન ના લખાણ માં નદી કિનારે વસતા અને નદી ઉપર કામ કરતા પાઇલોટ,  ખેડૂતો, તેમની પત્નીઓ, જુગારીઓ, નેટિવ અમેરિકનો, બ્લેક અમેરિકનો, મોટા ઝાડ કાપનાર લમ્બરજેક્સ વગેરે નો ઉલ્લેખ છે અને તેમના જીવન વિષે  જાણવા મળે છે. 

 

સાલ 1985 માં ટ્વેઇન ની મશહૂર નવલકથા “ધ એડવેન્ચર્સ ઓફ હક્લબેરી ફિન” પ્રસિદ્ધ થઇ. ટુંકાણ માં ભૂમિકા કહું તો હક નામના છોકરા ઉપર દયા ખાઈને મિસ ડગ્લાસ તેને ઘરે લઇ ગઈ. હક ની મુલાકાત ત્યાં જિમ કરીને એક  સ્લેવ (ગુલામ)સાથે થઇ. તે સમયે આ દેશમાં મોટા બદલાવ ની હવા ફૂંકાઈ રહી હતી અને બ્લેક અમેરિકનો આઝાદી મેળવવા માટે દક્ષિણ માંથી તેમના મલિક ને છોડીને ઉત્તર તરફ પ્રયાણ કરતા હતા. જીમે પણ તેની માલકણ બાઈને છોડીને ઉત્તર તરફ ભાગવાનો નિર્ણય કર્યો અને હક તે સફર માં જિમ સાથે જોડાયો। આ સફર માં હક અને જિમ વિખુટા પડી ગયા, ફરી મળ્યા અને તેઓએ સાહસ ખેડ્યાં અને વિરોધીઓનો સામનો કર્યો। 

 

secret of getting ahead - famous Mark Twain quote printed on grunge vintage cardboardAn inspirational motivating quote from Mark Twainif you tell the truth  - famous Mark Twain quote printed on grunge vintage cardboard

આમ જોઈએ તો આ એક બાળવાર્તા છે. પણ તેનું અર્થઘટન કરતા વિવેચકો કહે છે કે ટ્વેઈને પોતે તેમના જીવનકાળ દરમિયાન નિરીક્ષણ કરીને જોયેલ સમાજના વિવિધ પાસાઓ ને રમૂજી રીતે વણી લીધા છે. તેટલુંજ નહિ પણ વારંવાર હક ને સત્ય અને જૂઠ, આડંબર અને પ્રામાણિકતા જેવા સિદ્ધાંતો વચ્ચે થી પસાર થઇ ને પોતાનો માર્ગ  કાઢવાનો હોય છે. જેમ કે એકવાર હક કહે છે “પપ્પા હંમેશાં કહેતા હતા કે જો તમે પાછી આપવાના હો તો શાંતિથી કોઈની વસ્તુઓ ઉધાર લઈએ છીએ તેમ માની ને લઇ લેવામાં કોઈ હાનિ નથી. પરંતુ માલકણ કહે છે કે કોઈને પૂછ્યા વિના કંઈપણ લેવું તે ચોરી કર્યા બરોબર જ છે”. ગરીબ અને અશિક્ષિત હક નું પાત્ર આ રીતે સફર કરતા અને જિંદગીના વિઘ્નોમાંથી પસાર થતા થતા ઘડાય છે અને વાસ્તવિક સફર સાથે આ તેના જીવનના સિદ્ધાંતો ની શોધ ની પણ સફર છે.  આ લખાણ માં માર્ક ટ્વેઈને તેમની સફર, તેમણે મિસિસિપી નદી ઉપર માણેલ મોજ, અને નદીનું આબેહૂબ વર્ણન તો કર્યું જ છે. પણ સાથે સાથે આ લેખન માં તેમણે જીવન ના સિદ્ધાંતો જે જિંદગીને એક નિશ્ચિત દિશા બતાવે છે તેમને પણ અનોખી ખૂબી થી વણી લીધા છે. 

 

હેન્રી મિલરે કહેલું કે – “કોઈ પણ સફર નું લક્ષ્ય એક સ્થાને પહોંચવાનું નથી હોતું પરંતુ સફર નું મહત્વ એક નવી દ્રષ્ટિ અપનાવવાનું હોય છે”. અને તેમના કહેવા અનુસાર લેખક માહિતી તો પીરસે જ છે પરંતુ ઘણીવાર તે માહિતીને નોલેજ અને વિઝડમ માં બદલાવવાની કોશિશ કરે છે. માર્ક ટ્વેઈને માહિતી સાથે અને રમૂજ સાથે અમેરિકાને ઘણું શાણપણ (વિઝડમ) આપ્યું છે. 

, , , , , ,

1 Comment

Good Newwz – Movie Review


 

Good Newwz is yet another beautiful comedy coming out of Bollywood, after a series of lovely recent comedies, including #LukaChuppi #SkyIsPink and #ZoyaFactor .  Current genre of Bollywood films depict real issues facing Indian society, in a light-hearted manner.

 

In Good Newwz, two couples are trying to get pregnant, with some professional medical help. Deepti (Kareena Kapoor Khan) and Varun Batra (Akshay Kumar) are upscale, high-flying married couple, engaged in their respective careers, while trying to conceive a  baby, after 7 years of marriage. Meanwhile, Honey Batra (Diljit Dosanjh) and his wife Monika (Klara Advani) are “the Batras from Chandigarh” and are trying to get pregnant, after 6 years of marriage, numerous tries to conceive, and a couple of miscarriages. Both couples soon find out they are “happily pregnant” —— or are they? 

 

Director Raj Mehta maintains a tight pace, keeps preaching and emotional drama lighthearted and to a minimum, and presents the challenging situation, as naturally as possible. It’s a beautiful movie. On a scale of 1 to 5, with 5 being excellent, I rate the movie 4.6.

, , , , , , ,

Leave a comment

Little Women – Movie Review


Director Greta Gerwig’s adaptation of Louisa May Alcott’s classic novel “Little Women” is a heart warming story of tender ties of sisterhood. The story weaves in and out of past and present events in the lives of four March sisters, passionate and fiercely independent Jo March (Saoirse Ronan), wise and practical eldest sister, Meg March (Emma Watson), tender, shy and deeply caring, Beth March (Eliza Scanlen), and artistic one with a flair for dramatics, Amy March (Florence Pugh).  This talented cast is further enhanced with Laura Dern as infinitely patient, wise and loving, Marmee, Timothee Chalamet as Laurie, their neighbor, and Meryl Streep as deliciously sharp and judgmental, Aunt March

 

 

Image result for little women

Alcott herself was a fascinating woman who served as a nurse during the Civil War, survived typhoid fever, took lessons from Henry David Thoreau, was an abolitionist and feminst and remained unmarried and was committed to her writing throughout her life. In LIttle Women, she raises questions pertinent to women’s rights and society’s expectations of how women should live their lives. Her characters raise these issues in a candid and forthright manner.  Gerwig’s masterful adaptation of this timeless classic is not only bold but beautiful; it’s not just a story of life and death, but story of life, energy and hope; not just a story of adapting to change but staying true to one’s mission.  Previously having seen the theater version (http://bit.ly/2QqNTNN), I recently saw the entire television adaptation series of Little Women, on PBS. It was a treat to see this beautiful movie on the silver screen, while the characters were so fresh in my mind. (Image courtesy Lydia Wang’s article on Entertainment).

 

Heroines in Little Women don’t hesitate to have big dreams and voice big ideas as in “I’d be respected, if I didn’t feel loved”; and “girls have to go into the world and make up their own minds about things”. Gerwig has injected freshness and vitality and love into this timeless classic. Last 30 minutes of the film is just priceless. As you settle into the rhythm of life of March household, you are so uniquely drawn into their home that when it ends, you feel you are walking away from a family, you’re certain to meet again soon.  

 

It was so nourishing to my soul, today it was just what I needed. On a scale of 1 to 5, with 5 being excellent, I rate the movie 4.8.

 

, , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Leave a comment

The Wickhams: Christmas at Pemberley: Play Review


In “The Wickhams: Christmas at Pemberley”, Lauren Gunderson and Margot Melcon have brought back to life, delightful characters from Jane Austin’s Pride and Prejudice. The show also brings back fond memories of Downton Abby, with most of the action happening below stairs at Pemberley, home of Mr. and Mrs. Darcy (Keenan Flagg and Asha Kelly)

Action is again with George Wickham (Alexander Draa), the profligate, wayward, philanderer  husband of Lydia (Barbara Jackson). Younger sister of Elizabeth Darcy and Jane Bingly, Lydia, it seemed, with her silly giggles and girlish exuberance, was incapable of maturity and wisdom that her older sisters displayed, in dealing with matters of the heart, but the show has a surprise for the audience. As the family gathers to celebrate Christmas, Mr. Wickham is expressly not invited to the gathering. 

George Wickham arrives nevertheless, uninvited and unwanted, creating a headache for the below stairs residents, the housekeeper, Mrs. Reynols (Deb Anderson) and her assistants, Brian (Kyle Dayrit) and new hire, Cassie (Marlena Westley). Anderson is clearly the star of the show and her natural ease and stage presence is reminiscent of Downton Abby’s Mrs. Carson (Elsie Carson)

Image result for the wickhams christmas at pemberley, citylights

Writers Lauren Gunderson and Margot Melcon have moved along the story to fit into the 21st century narrative. Elizabeth Bennet, the dynamic protagonist in Pride and Prejudice, sought actual goodness over superficial goodness, especially when it came to choosing a life partner. That role is assumed by Cassie, and even good men sometimes require women to lead them in accepting role equality. Accordingly, Cassie tells her beau, “Love is about seeing someone and allowing them to be exactly as they are”. 

In “The Wickhams”, George Wickham is certainly a flawed character, but can Jane Austen’s heroine remain flawed forever? If your curiosity is piqued, then don’t miss the play. “The Wickhams: Christmas at Pemberley” will be playing at Citylights theater in San Jose, till December 22. Tickets can be obtained at www.cltc.org .

, , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Leave a comment

The Humans – Play Review


The Humans by playwright Stephen Karam, offers a funny, sad and blisteringly realistic portrait of American family drama, at a thanksgiving meal.  The Humans was a finalist for the 2016 Pulitzer Prize for Drama and won the 2016 Tony Award for Best Play.

Image result for San Jose Stage, the humans

Blake family, father Erick (Tim Kniffin), mother Deirdre (Marie Shell), daughter Brigid (Madeline Rouverol), daughter Aimee (Lyndsy Kail), Brigid’s live-in lover, Richard (George Psarras) and Momo, (Jessica Powell) have gathered for the meal at Richard and Brigid’s run down apartment in Manhatten, New York. These are the people we know; they are our neighbors, friends; indeed they are us.

Like many families, the Blakes have strong bonds and deep resentments. At times, they differ and argue over what appears to be inconsequential stuff.  There are generational differences. Erick and Deirdre want the best for their two daughters but their best is not the same as what their daughters desire.  At times, subtly and at times overtly the parents show their disapproval of Brigid’s choice of apartment and her decision to co-habit with her partner, without a marriage. Blake parents agonize over their daughter Aimee’s apparent anxiety, her major bowel disorder and her apparent losses in life. While Richard tries hard to get approval from Aimee’s family and convey to them that he has cleaned up his life, it is not easy to come by. Jessica Powell’s acting as momo suffering from dementia, is absolutely amazing and realistic.

David Zinn’s fascinating two-tiered set with a spiral staircase connecting the floors enables the family drama and action to move between upstairs and downstairs, just like the ebb and flow of their emotions. Kudos to director Tony Kelly and to the scenic team including Guilio Perrone and Michael Truman Cavanaugh for this insightful show.  

Image result for san Jose stage

This family drama is a penetrating portrayal of psychological unease. And yet, even as imperfect individuals and imperfect families travel through uncertainties and challenges, it’s the same ties that create the discomfort that also give hope for the future.

The Humans will be running at San Jose Stage Theater in San Jose, CA till December 15, 2019. For tickets, contact www.thestage.org .

, , , , , , , , , , , , ,

1 Comment

%d bloggers like this: