Gujarati Story: “અનુરાગ” – Chapter 7


આ વાર્તાનું  ચેપ્ટર સાતમું અને છેલ્લું ચેપ્ટર છે.  આની પહેલાના ચેપ્ટર નીચેના લિંક ઉપર વાંચવા મળશે.
chapter 1 – http://bit.ly/2b6t9Gw
chapter 2 – http://bit.ly/2bpzXgh
chapter 3 – http://bit.ly/2bKsUmb
chapter 4 – http://bit.ly/2bVwYBf
chapter 5 – http://bit.ly/2bIoXfC
chapter 6 – http://bit.ly/2bqY3tJ

પ્રેમની પરિભાષા – Chapter 7

ચંપાબેને આલિયા ને કહ્યું કે તેઓ મારી જોડે થોડો સમય વિતાવશે તો તને ખાલીપો નહિ લાગે?  આલિયા કહે “બેન હું તો રાહ જોઉં છું કે છોકરીઓ કોલેજ જતી થાય અને મને મારા માટે થોડો સમય મળે.  મને કાવ્ય અને સાહિત્ય માં એટલો રસ છે પણ સમય જ નથી મળતો।  અને ઉપરથી તેમને સંભાળવાના.  પ્રેમ હોય તોયે જીવનમાં થોડી સ્વતંત્રતા પણ હોવી જોઈએ “.  

પહેલી વખત કરસનલાલ ચંપાના ઓરડે ગયા ત્યારે મનમાં થોડો શક અને સંકોચ હતો.  ચંપાની અલમારી ઉપર એક ફ્રેમ માં ફોટો જોઈને તેઓ ચૌંકી ગયા।  તે ચંપા ને કહે “આ ફોટો?  સુનામી માં બધુજ તારાજ થઇ ગયું હતું તો આ ફોટો કેમ તને હાથ આવ્યો?”  ચંપા કહે “હું, તમે અને માસા  માસી જોડે આપણા લગન ને દહાડે લીધેલ એક ફોટો મેં બધા ફોટામાં થી સરકાવી લીધો હતો અને તેને વાળીને મારા પાકીટ માં થોડા પૈસા સાથે મારા બ્લોઉસ માં મારી છાતી સમીપ રાખતી હતી.  સુનામી માં બચી ત્યારે તેમાં રહેલી વી રૂપરડી ખુબ કામ આવી પણ પછી તો આ ફોટા એ જ મને જિંદગી જીવવાનો મારગ ચીંધ્યો।  જયારે હતાશ થાવ ત્યારે તમારા ચેહરા જોવ અને  એમ લાગતું કે જાણે તમે બધા મને આપણા વંશ ઉપર લક્ષ્ય રાખી ને જીવવાનું કહો છો.”  કરસનલાલ ચંપા ના ખોળામાં માથું નાખીને ધ્રુસકે ધ્રુસકે રડી પડ્યા।  

કરસનલાલ ક્યે પણ આપણો એજ વંશ, મારો એક નો એક લાડલો દીકરો મારી સાથે વાત પણ કરતો નથી.  એક બે વાર તેમણે  પ્રવીણ જોડે વાત કરવાની કોશિશ કરી તો પ્રવીણ બોલ્યા વગર ચાલ્યો ગયો.  ચંપાબેન ને લેવા મુકવા અવાર નવાર ઘરે આવતો અને રત્ના જોડે વાતો કરતો પણ કરસનલાલ ને જોઈને તરત વિદાય થતો.  ચંપાબેન ક્યે “નાનું લોહી છે ને આડોળાઈ કરે છે એમાં તમે દુઃખી ન થાવ.  ધીમે ધીમે ઠેકાણે પડશે”.  

એક વહેલી સવારે ઘંટડી વાગી અને દરવાજો ખોલ્યો તો સામે પ્રવીણ ઉભો હતો.  તેના હાથ માં મોટા મોટા પેકેટ હતા.  આલિયા કહે “આવ આવ બેટા।  બહુ સમયસર આવ્યો છે.  જોગાનુજોગ આજે ત્રણેય છોકરીઓ ઘરે છે અને આજે હું બિરયાની બનાવવાની હતી અને મને ચંપાબેન કહેતા હતા કે તને બિરયાની ખુબ પસંદ છે”.  પ્રવીણ ક્યે “તમે આજે રહેવા દ્યો।  આજે તો રસોઈ કોઈ બીજુંજ બનાવવાનું છે”.  સમજ ન પડતા બધા જોઈ રહ્યા।  ત્યાં તો રત્ના આવી.  તે કહે “બોલ પ્રવીણ શી સરપ્રાઈઝ છે?”  તે ચંપાબેન ને કહે “જુઓ માસી, ગઈકાલે કોલેજ માં મારી લેબ ઉપર આવેલ અને મને કહી ગયો કે નગીના, મલ્લિકા અને તું બધાય ઘરે રહેજો અને કોઈને કહેતી નહિ પણ એક સરપ્રાઈઝ છે”.  પ્રવીણ કહે “સરપ્રાઈઝ એ છે કે આજે તમારે ત્રણેય બહેનોએ ભાઈ માટે રસોઈ બનાવવાની છે.  આજે રક્ષાબંધન છે ને?”  ચંપાબેને ત્રણે બહેનોને રક્ષાબંધન શું હોય તે સમજાવ્યું અને કહે પણ રાખડી તો છે નહિ.  પ્રવીણ ક્યે હું બહેનો ની ભેટ સાથે રાખડી પણ લઇ આવ્યો છું.  પછી ચંપાબેન ત્રણેય ને લઈને રસોડામાં ગયા.  તેમના માર્ગદર્શન અને મદદ સાથે તેઓએ રસોઈ બનાવી।  આલિયા ક્યે હું રસોડા માં જાવ પણ પ્રવીણે તેમને જવાજ ન દીધા।  પ્રવીણ, આલિયામાસી અને કરસનકાકા જોડે વાતો કરતો   રહ્યો.  અંદર રત્ના કહે “માસી મારો ભાઈ પણ ખરો છે ને પહેલા  ડેડી જોડે વાત કરતો નહિ અને હવે વાત કરવા બેઠો તો ઠપાકા માર્યે જ જાય છે”.  ચંપાબેન ક્યે “એના ડેડી જેવો છે, આપે ત્યારે તન, મન અને હૃદયથી બધુજ આપશે”.

પછી તો ઘર ખાલી થવાને બદલે ઘણી વખત ભર્યું ભર્યું થઇ જતું।  જયારે છોકરાઓ ભેગા થાય, તેમાં આ ચાર જોડે, રત્ના નો ફિયાન્સે અને પ્રવીણ ની મિત્ર સવિતા પણ જોડાય।  આલિયા કરસનલાલને કહે “સારું થયું કે આપણે ડુપ્લેક્સ ન લીધું।  આ ઘરમાં મોટું ફળિયું છે તે સારું કામ આવે છે”.  તેમાં અચાનક પાકિસ્તાન થી અમ્મી અને અબ્બુ આવ્યા।  તેઓને મળીને ચંપાબેન ખુબ ખુશ થયા પણ તેમની લથડતી જતી હાલત જોઈને તે આલિયાને કહે “તેમને અહીંજ બોલાવી લે ને.  ત્યાં બેન સૌ બાજુમાં તો નથી અને હવે તેમને બાજુમાં સહારો હોય તો જ સારું પડે”.  આલિયાએ કરસનલાલ જોડે વાત કરી અને પછી અબ્બુ અમ્મી જોડે વાત કરી.  અબ્બુ અમ્મી એ હા કહી અને તેઓની ગ્રીન કાર્ડ વગેરે ની કાર્યવાહી શરુ કરી.  અમ્મી અબ્બુ રહેવા લાગ્યા અને ચંપાબેને તેમની પુરી સેવાની જવાબદારી પોતાને માથે લઇ લીધી।  તેઓ કહે “મારુ આખું કુટુંબ સુનામી માં ચાલ્યું ગયું અને મારા સદ્ભાગ્ય કે મને પાછા મારા માતા પિતા સમાન અમ્મી અને અબ્બુ મળ્યા”.  ત્રણ ચાર વર્ષમાં અબ્બુનું અવસાન થયું અને પછી છ મહિનામાં અમ્મીએ વિદાય લીધી।  તે પછી ચંપાબેન, આલિયા અને કરસનલાલ લગભગ 29 વર્ષ સુખેથી જીવ્યા।  પુત્ર પુત્રીઓ ની અમુક વિધિઓ પણ તેમના ફળિયામાં કરી અને પૌત્રો અને પૌત્રીઓનો હર્યોભર્યો સંસાર માણ્યો અને એક દિવસ હાર્ટ અટેક માં અચાનક કરસનલાલનું અવસાન થયું।  તે પછી ચંપાબેન અને આલિયા બહેનો સમાન એક સાથે જીવનના આખરી શ્વાસ સુધી જીવ્યા।

આ વાર્તાનું  છેલ્લું ચેપ્ટર છે. વાર્તા અહીં પુરી થાય છે.

  1. #1 by Geeta Bhatt on August 28, 2016 - 2:58 pm

    Very nice happy ending, Darshnaben! Raxabandhan and reunion was a good plot: but still it’s a question – can this happen in real life?
    But , as some wise guy said: our life is more strange than one can imagine
    In real life , my very closed friend divorced her husband thinking he will not find any one because they had two toddlers. Ironically , a newly married , arrived in NY ,and widowed got married to him… That was 30 years ago! The pain and love / hate relation we have witness at many occasions. No, they 3 are not living together . But you have portrait resonably nicely .
    It was nice to meet u all at Bethak.
    Thanks Pragnaben ( and Sapnaben) for inviting me. Will be in touch: Geeta Bhatt, From Chicago

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: